Bast. 
Zaden. 
140/4179. 
Hout. 
52 MELIACEAE. 
à 25 gulden, op Lepar 12 à 13 gulden. Thans worden deze plan- 
ken op Java niet meer aangevoerd. 
Ook op Billiton wordt het hout zeer geprezen. Ambaloen of 
membaloeng is zeer geschikt voor meubelhout, wordende de wor- 
tels ervan wegens hun schoone vlammen daartoe gebezigd en 
het is (was in 1874) dan ook een voornaam artikel van uitvoer 
van Billiton naar Java (zelfde Tijdschr. dl 19, bl. 114) (*). Bij de 
toezending van een houtmonster schreef de E.A.W. ambtenaar van 
Billiton, dat de mêémbaloeng daar niet meer in voldoende hoeveel- 
heid voorkomt om voor bouwhout in aanmerking te kunnen komen. 
Men gebruikt het daarom alleen voor huisraad. Wat deugdelijk- 
heid betreft, staat het volgens dezen tusschen Eusideroxylon Zwa- 
geri, T. & B. en Intsia amboinenis. 
De E.A. Waterstaatsambtenaar te Tandjong Pinang schreef in 
Juli 1909, dat balau boenga overeenkomt met het z.g. iĳzer- 
hout (Sloetia). Het is hard en uitstekend geschikt voor timmer- 
hout. Bepaalde gebreken heeft het niet; het is zeer goed bestand 
tegen de afwisselende werking van vocht en droogte. In de af- 
deeling Lingga wordt deze houtsoort veel aangetroffen en is daar 
in zware afmetingen te bekomen, zoodat het in aanmerking komt 
voor onderslooven en liggers. Daar het hout vettig is, kunnen 
ijzeren bouten er geruimen tijd in goedblijven. 
Koorders deelt in zijn Minahassa (bl. 387) mede, dat wésar een 
deugdelijke houtsoort is, die door voortdurenden aankap zonder 
bijplant in de Minahassa meer en meer verdwijnt. Het hout wordt 
daar gebruikt voor naven, velgen en spaken van wielen voor 
transportkarren en rijtuigen. 
In den bast vond Greshoff (Plantenstoffen Il, bl. 39) naast een 
aanzienlijke hoeveelheid looistof en phlobafeen, een weeke, glan- 
zende, lichtgroene hars van zwak bitteren smaak. Blijkens de 
Schetsen van denzelfden schrijver (bl. 243) wordt in de literatuur 
de ambalau genoemd als leverende een onechte damarsoort, over- 
eenkomende met de damar daging van Borneo: dit moet wel op 
een vergissing berusten. 
Uit de zaden scheidde Boorsma (Plantenstoffen II, bl. 87) het 
giftige Dysoxylumzuur af. 
In het Museum: Hout. 
Dysoxylum alliaceum, Bl. (D. acuminatissimum, Bl, 
D. laxiflorum, Bl). 
Volksnamen. Mal. Mol. : Kajoe bawang — Soend.: Ki bawang, 
Pisitan monjèt — Jav.: Péla. 
Boom, 20 tot 25 M. hoog en 40 à 60 cM. dik, op Java algemeen 
voorkomend tusschen 700 en 1500 M. zeehoogte. 
Het hout is effen vuilwit zonder kernhout en bij de inlanders 
somtijds in gebruik voor huisbouw, doch het wordt niet bijzonder 
hoog geschat (K. & V. — III, bl. 47). Ook Rumphius zegt van den 
Alliaria (ll, bl. 81), dat het hout weinig gebruikt wordt, behalve 
dat er somtijds planken uit worden gekapt voor het bouwen van 
kleine prauwen. Later voegt hij daaraan toe, dat het ook dient 
1) Deze aanteekening is blijkens het voorkomende aan den voet van bl. 
124 twee regels te laag afgedrukt. k 
