Hout. 
Bast. 
Bladeren. 
Vruchten. 
147/4327. 
1471/4327. 
Vruchten. 
76 EUPHORBIACEAE. 
Het hout is volgens Rumphius slecht. K. & V. noemen het weinig 
duurzaam; desniettemin is het in Midden-Java wel in gebruik bij den 
huisbouw. Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, bl.92) beschrijft het hout 
van den beras beras itam als hard, vast, donkerbruin, redelijk goed als 
het niet aan weer en wind is blootgesteld: het wordt op het Maleische 
Schiereiland gebruikt voor balken, daksparren en dergelijk werk. 
De wrange bast bevat een geringe hoeveelheid giftig alcaloïd 
(Greshoff, Plantenstoffen Il, bl. 174). Hij wordt voor medicinale 
doeleinden wel eens gebezigd in de plaats van de bladeren. Deze 
dienen volgens Bleeker (Natuur- en Geneeskundig Archief 1844 bl. 
174) tot het bereiden van zweetdranken, en volgens Filet (No. 1425) 
verder tegen syphilitische aandoeningen en uitputting. In Genees- 
middelleer (bl. 26) zegt Boorsma, dat daoen woeni een bestand- 
deel is van de versche plantendeelen, waaruit in de Vorstenlanden 
de djamoe bagolan —een djamoe voor vrouwen en kinderen — wordt 
geperst. Indien bestemd voor medicinale doeleinden, zouden zij 
op Java den naam dragen van modjar. Rumphius bericht, dat de 
bladeren van jonge boomen gaarne door runderen worden afgeweid 
en dat men de jonge bladeren tot moeskruid kan gebruiken onder 
andere sajoer, alsmede rauw kan eten onder sla. De zuurachtige 
bladeren worden als toespijs bij de rijst genuttigd, zeggen K. & V. 
De vruchten groeien in trossen, gelijk in Europa de aalbessen; 
het zijn ronde erwten, doch iets grooter, eerst rood en zeer zuur, 
later zwartachtig, sappig en aangenaam rinsch. Als ze rijp en zwart 
zijn, worden de trosjes afgeplukt-en op de markt verkocht. Men 
eet ze rauw uit de hand; ook worden ze voor een zure saus bij 
visch gebruikt (Rumph.). Zij zijn zeer in aanzien en worden met 
zorg geplukt: vaak ziet men de boeniboomen omgeven door bam- 
boestellingen om bet plukken der in menigte aanwezige vruchten 
gemakkelijk te maken (Hasskarl, Het Nut No. 388). Een tafelvrucht 
is de boeni niet; de europeanen trekken ze af op brandewijn of 
bereiden er gelei of stroop van. 
Als de boom niet wel dragen wil, boort men een gat in den stam, 
doch niet tot in het hart, en steekt daar een touwtje van arènvezel in, 
zoodat het wat er uithangt; daardoor zal hij beter dragen, omdat dan 
een deel van het overvloedige vocht uit den stam loopt (Rumph.). 
In het Museum: Hout, vruchten, conserven. 
Antidesma cuspidatum, Muell. Arg. 
Volksnamen. Mal.: Kênidei poenei (volgens De Clercq). 
Kleine boom met hard, vast, zwaar, donkerrood hout, fijn van 
draad, nooit in groote afmetingen te verkrijgen, doch goed voor 
klein werk (Ridley, Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 92). 
Antidesma Ghaesembilla, Gaertn. (A paniculatum, 
Roxb.) 
Volksnamen. Mal.: Koentjir (Atjeh) — Soend.: Onjam — 
Jav.: Andé-andé, Démpoel, Démpoel lëlés, Kénjan, Sêpat — 
Ambon: Koetikata goenoeng. 
Klein, krom boompje. 5 tot 13 M. hoog bij een stamdiameter 
van 10 à 26 cM. (K. & V.— XII, bl. 287). Volgens Hasskarl (Het 
Nut No. 720) worden de rinsche vruchten rauw gegeten. Wat om- 
