ALEURITES. 07 
147/4428.ticuliere landen Krawatji en Tjilongok'(Tangerang) zijn er door 
den landheer aanplantingen van gemaakt in een plantverband van 
20 > 40 voet: de zaden worden direct op de plaats uitgelegd 
in pootgaten en leveren boomen, die op 5 à 6-jarigen leeftijd 
aanvangen vrucht te dragen. Zooals de naam aangeeft, wordt de 
olie gebruikt voor het breeuwen van vaartuigen. 
De zaden zijn 2.5 à 3 cM. lang, iets minder breed, zeer rijk aan 
olie; de schil is na drogen gemakkelijk te breken. De bij het Agr. 
Chemisch Laboratorium te Buitenzorg bepaalde constanten van een 
monster op de gebruikelijke wijze warm geperste olie zijn: 
BNB Cmr ze VO029 
DE es ot Dr Me VC 
verzeepingsgetal . . . 194,9 
BONE et IRE 0.3 
DOLE alen REESE ln 155) 
Dit joodgetal is iets hooger dan dat van een uit den handel te 
Batavia verkregen monster foeng joe, echter aanmerkelijk lager 
dan dat (166.7), hetwelk men voor zuivere toeng joe vindt opge- 
geven. Desniettemin is de olie van këmiri tjina zeker een sterk 
drogende olie. Volgens Philippine Journal of Science 1907 A, bl. 
443, komt zij in zoo hooge mate overeen met chineesche houtolie, 
dat zij daarvan moeilijk is te onderscheiden. In het Tijdschr. d. 
Ind. Mij. v. N. & L. Jan. 1913, bl. 16 werd door den schrijver een 
opwekking geplaatst om met deze olie practische proeven te nemen 
als verfolie, ter vervanging van de uit China ingevoerde houtolie. 
De chineesche houtolie is volgens het Bull. Imp. Inst. 1913, bl. 
441 afkomstig van een tweetal Aleuritessoorten, n.l. A. Fordii, 
Hemsley en A. montana, Wilson. De eerste behoort thuis in Centraal- 
China en heeft de grootste verbreiding: zij levert de eigenlijke 
toeng joe en zeker 90 ®/, van de geheele productie van China. 
De laatste, A. montana, groeit in het subtropische deel van Zuid- 
Oost China en de daarvan afkomstige olie is in China bekend als 
moe joe. In den uitvoer wordt tusschen beide soorten geen onder- 
scheid gemaakt. Door zeer voorzichtig koken (Zie Korte Berichten 
v. L. N. & H. van 15/4 ’11, bl. 157) bereiden de chineezen van de 
rauwe olie het vernis kwang joe, dat zij gebruiken voor het water- 
dicht maken van papier voor parapluies e.d., het hout van hunne 
vaartuigen, enz. China zelf is verreweg de grootste consument 
van deze olie en daar dat land zeker te eeniger tijd niet meer 
aan de steeds stijgende vraag naar houtolie op de westersche — 
vooral de amerikaansche — markt zal kunnen voldoen, wordt in het 
aangehaalde Bulletin ernstig aangedrongen op het nemen van 
proeven met de cultuur elders. Daar wordt nog gezegd, dat de 
verbruikers in het westen zeer geheimzinnig zijn ten opzichte van 
de bewerking die de houtolie moet ondergaan, daar deze rauw 
niet geschikt is om te dienen als verfolie of vernis, omdat zij dof 
opdroogt en somtijds een gerimpeld oppervlak geeft. De toenemende 
vraag en de steeds stijgende prijzen bewijzen echter, dat de moeilijk- 
heden, die aanvankelijk een hinderpaal schenen voor het gebruik 
buiten China, zijn overwonnen. Een der gepubliceerde bereidings- 
methodes schrijft voor de olie 2 uur lang te verhitten tot 170° C., 
dan te laten afkoelen en klaren, vervolgens nogmaals een uur lang 
