Getah. 
Bladeren. 
Vruchten. 
Zaden. 
153/4545. 
153/4545. 
Getah. 
Vruchten. 
126 ANACARDIACEAE. 
doch het ís niet veel zaaks !) en de boom wordt bovendien zel- 
den gekapt met het oog op de vruchten. 
De hars van den k&mang is volgens Ridley even bijtend en 
gevaarlijk voor de houthakkers, als die van den rêngas. In het 
Geneeskundig Tijdschr. v. N. L. (v.d. Upwich, 1894, en Heberlein 
1910, bl. 728) wordt het een en ander medegedeeld omtrent de in- 
toxicatieverschijnselen van het sap, waarvan de stroom het sterkst is 
in den westmoesson. Bij uitvloeien is het melkachtig, doch het wordt 
aan de lucht dadelijk bruin en droogt op tot een soort van hars. He- 
berlein constateerde, dat de vrees ervoor wel wat overdreven is: 
het veroorzaakt een niet-langdurige en ook niet hardnekkige zwel- 
ling, gepaard gaande met uitslag, ook op plaatsen die met het 
vocht niet in aanraking zijn geweest. 
De jonge bladeren, de vruchten en de zaden worden door de inlan- 
ders gegeten. De wrangzoete vruchten bezitten een sterken, hoogst 
onaangenamen en doordringenden reuk, doch vallen juist daardoor 
bij de inlanders buitengewoon in den smaak. De zaden worden 
gedroogd en geraspt met blad en vruchten van Solanum nigrum 
als toespijs bij de rijst genuttigd. 
In het Museum: Hout, vruchten, conserven, zaden. 
Mangifera Curtisti, Oliv. 
Een hooge boom, die op Malakka volgens Ridley een goede 
houtsoort zou opleveren (Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 46). 
Mangifera foetida, Lour. 
Volksnamen. Mal: Batjang — Soend.: Limoes, Limoes tipoeng 
(var.) — Jav.: Bawang. 
Boom, tot 30 M. hoog, vaak door de inlanders aangeplant om 
de vruchten, in West-Java ook wildgroeiend. 
In het bijzonder van deze soort is het sap uit den stam gevreesd 
wegens de ontsteking, die het op de huid veroorzaakt. 
De vruchten hebben een sterken, den inlanders zeer welge- 
valligen terpentijngeur: jong worden zij echter door hen nooit 
gegeten, zelfs niet in roedjak, omdat het sap van de schil ontsteking 
veroorzaakt van het slijmvlies der mondholte (K. & V. — IV, bl. 88). 
Rumphius (l, bl. 98) is met de vrucht van zijn Manga foetida bij- 
zonder weinig ingenomen : herhaaldelijk maakt hij er melding van als 
van „den stinker, de ongezondste onder alle manggasoorten’’. Mangi- 
fera caesia, Jack, die het op het punt van kwalijk rieken veel 
verder brengt dan M. foetida, heeft hij dus buiten twijfel niet gekend. 
In het Museum: Hout, vruchten. 
Mangifera indica, L. 
Welbekende vruchtboom, de mangga, in tal van variëteiten den 
geheelen archipel door gecultiveerd, op Java zeer algemeen tot 
op 1200 M. zeehoogte (K. & V. — IV, bl. 79). Volgens Sollewijn 
Gelpke duurt het 6 à 10 jaar voor de bloei intreedt en bereikt de 
manggaboom een ouderdom van 50 jaar. 
1). Tenzij het tegendeel wordt vermeld, kan bij de verschillende Mangi- 
ferasoorten worden aangenomen, dat het hout voor niets anders bruikbaar 
is dan om te branden en zelfs daarvoor is het niet eens altijd geschikt: de 
rook van juist dezen këmang wordt zeer gevreesd. 
