153/4546. 
Wortel. 
Hout. 
Bast. 
Gom. 
Bladeren. 
Schijnvrucht. 
130 ANACARDIACEAE. 
30 à 40 cM., inheemsch in Zuid-Amerika, sinds onheuglijken tijd over 
de tropen der geheele wereld verspreid. Op Java wordt hij, vooral 
in streken met krachtigen oostmoesson, tot op 1200 M. zeehoogte 
veelvuldig door de inlanders aangeplant (K. & V.— IV, bl. 137). 
De wortel bezit volgens Bleeker (Natuur- en Geneesk. archief 
1844, bl. 211) purgeerende eigenschappen. 
Het hout wordt, met het oog op de vruchten, zeer zelden ge- 
bruikt. Het is bovendien van geringe waarde: Rumphius, die den 
boom beschrijft (l, bl. 177) onder den naam van Cassuvium, 
noemt het wit en sappig en Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 
44) kwalificeert het als een lichtbruine, inferieure houtsoort. 
Den uitermate wrangen, samentrekkenden bast, die eén onliefe- 
lijken, bokachtigen reuk van zich geeft, zag Rumphius in gebruik 
om den mond te spoelen tegen spruw. Greshoff (Schetsen, bl. 5) 
vermeldt, dat hij in Engeland wel is ingevoerd onder den naam 
van diabetesbark. 
Uit den stam vloeit soms een gom, die aan de lucht ín stukken 
van een vuist grootte verhardt: opgelost geeft zij volgens K. & V. een 
goede brievenlijm. Greshoff echter bevond, dat zij wel geleiachtig 
opzwelt, maar slechts voor een deel in oplossing gaat. Het heet 
dat boeken, met deze gom geplakt, niet door witte mieren wor- 
den aangetast. In den cultuurtuin is indertijd een aanplant van 
Anacardium occidentale aangelegd om de gomproductie na te 
gaan. Uit de verslagen omtrent ’s Lands Plantentuin over de ja- 
ren 1893 — 1898 blijkt, dat hij daar geen gom geeft en dat een 
particuliere aanplant in de Preanger Regentschappen om dezelfde 
reden moest worden gerooid. 
De jonge bladeren zijn bij de inlanders gezocht als toespijs bij 
de rijst: zij worden rauw met sambal genuttigd. De oudere bla- 
deren worden gezegd zeer werkzaam te zijn tegen huidaandoenin- 
gen. Volgens Van der Burg (Geneesheer III, bl. 289) worden zij 
met goed gevolg gebruikt bij pemphigus (ook neonatorum =tjatjar 
monjèt) en bij blaasvormingen door huidprikkels, zooals spaansche 
vliegen, verbrandingen enz. De opperhuid sluit zich daarbij ge- 
woonlijk snel en regelmatig. Meestal combineert men de djamboe- 
monjèt-bladeren met andere middelen, o.a. daoen djamboe ajër. 
Inderdaad, zegt Greshoff, is dit eenv oortreffelijk inlandsch geneesmid- 
del bij verschillende huidziekten: de beste wijze van aanwenden is 
als een papje van de fijngewreven bladeren en kalk of magnesia. 
De schijnvrucht (de gezwollen vruchtdrager) is bij de inlanders 
nogal gezocht om haar rinschen smaak (K. & V.), welke echter — 
aldus Rumphius — vermengd is met zoodanige onaangename wrang- 
heid, dat zij de keel samentrekt: op Ambon worden ze niet ge- 
bruikt, behoudens dat sommigen het sap uitzuigen als een hulp- 
middel tegen het braken en een walgende maag. Op Ternate 
spoelt men met dit sap tegen mondspruw. Vorderman schreef in 
het Tijdschr. v. Inl. Geneeskundigen 1898, bl. 83, dat het sap met 
succes is aangewénd als gorgeldrank bij pijnlijke catarrhale angina. 
Deze z.g. vruchten, zegt Greshoff, aangenamer van kleur dan van 
smaak, schijnen in West-Indië grooter en sappiger te zijn dan in 
O.-Indië, waar ze bij de europeanen weinig (lees: in het geheel 
niet) in tel zijn. Het uitgeperste sap wordt in Brazilië als limonade 
