Je Bles 
Li 
ANACARDIUM. 131 
153/4546. gedronken en geeft na gisten een aangenaam smakenden, zwak 
alcoholischen cider of vruchtenwijn. 
Degomhars vanden vruchtwand (vandeeigenlijke vrucht, de „noot”’) 
veroorzaakt op de huid hevige ontsteking met zwelling als het sap van 
sommige Rhussoorten !)..... Uit den vruchtwand wordt een blaar- 
trekkende en huidontsteking veroorzakende olie gemaakt van veelzij- 
dig medicinaal nut; o.a. is zij een uitstekend uitwendig middel tegen 
een bij de inlandersop Java niet zeldzaam voorkomende ziekte, waarbij 
in de voetzolen diepe, pijnlijke barsten komen. Deze olie bestaat uit 
cardol en anacardiumzuur (K. & V.). Uit de vermelding van de 
samenstelling van deze „olie” blijkt, dat beide mededeelingen 
betrekking hebben op dezelfde zelfstandigheid. Zie omtrent de 
samenstelling en het „veelzijdig geneeskundig nut” als bijtmiddel 
tot het wegmaken van wratten, likdoorns en sproeten en zelfs 
inwendig als wormdrijvend middel, de uitgebreide mededeelingen 
van Greshoff. Cardol is een gevaarlijke stof, thans niet meer in 
de geneeskunde ín gebruik, omdat de werking onbetrouwbaar is 
en omdat zij tot algemeene vergiftigingsverschijnselen aanleiding 
kan geven. Het gebruik van cardol als merkinkt voor lijfgoed, 
ofschoon onverwoestbaar, wordt sterk ontraden: het afgescheiden 
anacardiumzuur echter is, in verbinding met ammonia, wel aan- 
bevolen als onschadelijk zwart haarkleurmiddel. Om haar zonder- 
lingen vorm duiken de vruchten (atjehnoten, olifantsluizen) in Europa 
af en toe op als een soort van amulet of gevaarlijk kinderspeel- 
goed. Te bedenken is, dat besmetting van de huid met het scherpe 
vocht der schil aanleiding kan geven tot hevige en zich over het 
geheele lichaam uitbreidende ontstekingen (Greshoff). 
Het beste voortbrengsel van dezen boom zijn de naar Banden 
smakende zaadkernen, die men wel op de pasars (o.a. te Batavia) 
te koop ziet aangeboden. Onder den naam van kernels worden 
zij door Portugeesch Oost-Afrika en Eng.-Indië in lang niet geringe 
hoeveelheid °) uitgevoerd, verpakt in houten kisten, voornamelijk 
naar Frankrijk en Engeland, waar zij dienen als surrogaat voor 
amandelen. De gepelde noten worden echter spoedig (na 2 2,43 
maanden) rans, reden waarom ze geroost worden tot een licht- 
bruine kleur: dientengevolge zijn zij niet bruikbaar om amandelen 
in al haar toepassingen te vervangen. De waarde wordt opgegeven 
te bedragen ca fcs 125 per 100 Kg. (Agr. Prat. d. p. c. April 1910, 
bl. 330). “Zie verder Journ. d'Agr. Trop. 1908, bl. 251, Trop. Agri- 
culturist Sept. 1908, bl. 311 en Bulletin Imp. Institute 1916, bl. 
117. Rumphius raadt aan de noten niet alte versch te gebruiken, 
omdat de vruchtwand alsdan nog vol is van de „scherpe voch- 
tigheid”’, die de pit bij het openbarsten licht infecteert; het is daarom 
het beste dezelve een halve maand te laten opdrogen. Het pellen 
geschiedt het gemakkelijkst door de noten te roosteren tot de schil 
openbarst, waarna men de pit daaruit kan nemen en van het 
grauwe vliesje ontdoen. 
Van der Burg (Geneesheer III) beveelt aan de ontstoken plaatsen te 
bedekken met in water gewreven djatihout. 
2) In Board of Trade Journal van 19/11 ’14, bl. 466, werden uit Zuid-Canara 
aangeboden ruwe cashewnuts, gelijkstaande met 1.000.000 Ibs kernen, die we- 
gens gebrek aan afzetgelegenheid (door den oorlog ?) onverkoopbaar waren. 
Vruchten. 
Kernen. 
