1353/4547. 
Voorkomen. 
Haut. 
Getah. 
132 ANACARDIACEAE. 
De kernen bevatten 40 tot 50 °/, lichtgele, zoet smakende, niet 
drogende olie (acajou-olie). Mits-niet verontreinigd met de zwar- 
te olie van het vruchtomhulsel is zij geschikt voor culinaire doel- 
einden en wordt volgens Wijs’ Vetcatalogus daarvoor in Brazilië 
sinds eeuwen gebruikt. 
In het Museum: Gom, vruchten, noten, olie. 
Gluta Renghas, L. 
Volksnamen. Mal.: Réngas, R. mérah, R. prahoe — Soend.: 
Reungas — Jav.: Ingas, 1. tEmbaga, Rêngas, R. témbaga. 
Boom, tot 32 M. hoog en 80 à 120 cM. dik, verbreid over den 
Maleischen Archipel, op Java niet oostelijker gevonden dan Sema- 
rang; op dat eiland komt hij voor beneden 300 M. zeehoogte, 
meestal gezellig groeiend, op vochtige gronden, vooral aan rivier- 
monden (K. & V. — IV, bl. 94). In Midden-Sumatra trof Koorders 
op enkele punten kleine, 25 à 30 M. hooge bosschen aan ter grootte 
van 1 tot 1!/, HA, uitsluitend bestaande uit Gluta Renghas. Zulk 
een bosch, typisch voor vele riviermonden in die streken, heeft 
een eigenaardig voorkomen, zegt K. Het grootste gedeelte van het 
jaar staan de boomen 50 tot 100 cM. diep in stroomend rivier- 
water; soms echter blijft het woud weken lang droog. De lichtgrijze 
stammen, wier laagste takken soms een 20-tal meters boven den 
grond ontspringen, zijn meestal fraai recht en niet zelden zuil- 
vormig. Op borsthoogte hebben zij vaak een middellijn van 1.50 
tot 2 M. (Dwars door Sumatra, bl. 524). 
Het hout is een prachtig meubel- en bouwhout, om zijn groote 
duurzaamheid en sterkte zeer gezocht voor huisbouw, meubels, 
kano’s enz.: het spint is smal en wit, het kernhout roodbruin en 
fraai gevlamd, herinnerend aan mahonie. Balken van groote afme- 
tingen zijn in betrekkelijk aanzienlijke hoeveelheden te krijgen. Even- 
wel wordt het kappen nogal gevaarlijk geacht om het bij aanraking 
met de huid ontsteking veroorzakende sap van de schors, doch 
dit wordt veel minder gevreesd dan dat van de Semecarpussoorten 
(K. & V.). Greshoff (Schetsen, bl. 219) acht dit inzicht wel wat 
optimistisch: hij vermeent, dat het hout niet de roem toekomt er 
door Koorders aan toegezwaaid en dat K. de bezwaren van het 
kappen onderschat. De boom wordt inderdaad en niet ten onrechte 
zoozeer gevreesd, dat de inlander hem niet kapt, als hij zulks kan 
vermijden. Rumphius (Il, bl. 259) zegt van zijn Arbor vernicis, 
dat men hem een schadelijke uitwaseming toeschrijft, zoodat bij 
vele volken vrees bestaat om er onder te staan of ín zijn schaduw 
te rusten, vermeenende, dat de dampen het lichaam doen opzwellen 
en vurige puisten verwekken, als men er lang onder vertoeft of — 
wat minder onaannemelijk klinkt, al is het evenmin waarschijnlijk — 
als men ín den drup ervan staat. 
De mededeeling dat het sap uit de schors schadelijk is, is niet 
geheel juist; uit de schors vloeit volgens Boorsma (Teysmannia 
1912, bl. 369) slechts een onbeduidende hoeveelheid waterige 
vloeistof, die niet scherp is. Snijdt men echter ook het hout aan, 
dan treedt zeer langzaam een kleverig sap aan den dag, dat spoe- 
dig donker wordt en bij aanraking met de huid na geruimen 
tijd pijnlijke, moeilijk te genezen blaren en uitslag veroorzaakt. 
