153/4578. 
Hout. 
Olie. 
153/4504. 
153/4504 
Cultuurpoging. 
140 ANACARDIACEAE. 
weinig onderhevig aan scheuren en blijft vrij van boeboek; tegen 
witte mieren is het niet bestand. 
In het Museum: Hout. 
Campnosperma oxyrhachis, Engl. (Buchanania o., Miq.). 
Volksnamen. Mal.: Paoeh lébi. 
Rechte boom, in de alluviale vlakte van Sumatra groeiend op 
vochtig terrein. 
Het hout noemt Van Hasselt (No. 254) een niet harde, vrij fijne 
houtsoort, wel geschikt voor bewerking. 
Uit de zaden wordt olie geperst, in Rawas op de volgende 
wijze. Het zaad wordt gehalveerd: en de kern er uitgenomen: 
die kernen worden gekookt om de „getah” te verwijderen, ver- 
volgens in stukken gesneden en tenslotte goed uitgewasschen; 
somtijds laat men ze eerst een poos weeken. Na drogen worden 
nu de kernen in een pan warm gemaakt (gebraden, schreef men 
mij) en eindelijk in een wigpers geperst, Volgens Praetorius is 
minjak paoeh lébi geschikt voor spijsolie en om te branden. 
Uit het Kampargebied ontving ik vermoedelijk dezelfde olie 
onder den naaam van minjak pait. 
In het Museum: Zaden, olie. 
Rhus semialata, Murr. 
De grillig gevormde chineesche galnoten zijn in den inlandschen 
medicijnhandel bekend als oedjoeng pandan (Mal), djoeng pandan 
(Jav.) en tjontjong pandan (Mad.). Zij zijn afkomstig van een ver- 
anderlijken heester, die thuis behoort in noordelijk Eng.-Indië, 
China, Japan en Formosa en ontstaan op de bladstelen en jonge 
twijgjes tengevolge van den steek van een of meer soorten van 
bladluizen. Zij zijn zeer rijk aan looizuur en men gebruikt ze hier 
volgens Mevr. Kloppenburg in djamoe’s, hoogstwaarschijnlijk als 
samentrekkend middel. 
In het Museum: Gallen. 
Rhus vernicifera, DC. 
De japansche lakboom is een heester of kleine boom, inheemsch 
in centraal China, waar hij volgens Bull. lmp. Institute 1910, bl. 
32, overvloedig in het wild voorkomt tusschen 300 en 7500 voet 
boven de zee en aangeplant wordt langs de randen der velden. 
Van daar is hij overgebracht naar Japan en uit Japan. volgens de 
door K. & V. —IV, bl. 121 aangehaalde getuigenis van Blume, 
werd hij reeds vóór 1825 ingevoerd in ’s Lands Plantentuin. Hij 
behoort thuis in de gematigde luchtstreek en wordt bijv. in En- 
geland als sierboom in parken en tuinen gekweekt. Te Tjibodas 
werd voor het eerst of opnieuw zaad ingevoerd uit Japan in 
Januari 1894. Speciaal met het doel proeven te nemen met de 
cultuur van verschillende nuttige japansche planten, waarvan ver- 
ondersteld kon worden, dat zij later als bijcultuur in de hoogere 
bergstreken voordeelig zouden kunnen worden (Verslag omtrent 
's Lands Plantentuin 1893, bl. 70), werd met de leiding van dien 
tuin belast een lang in Japan vertoefd hebbend ambtenaar, die 
alvast begon met in Teysmannia 1894, bl. 81, een uitvoerige beschrij- 
hi, 
