165/4749, 
165/4749. 
165/4767. 
Hout. 
152 SAPINDACEAE. 
veel voorkomende. Het zware (zinkende), buigzame hout wordt ge- 
bruikt voor stijlen enz. (Ridley, Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 42). 
Otophora alata, Bl 
Volksnamen. Jav.: 7jermé landa. 
Boom, 6 tot 12 M. hoog, inheemsch in Borneo, op Java nog al 
eens gekweekt en hier en daar verwilderd. De donkerroode vrucht 
is eetbaar (Backer, Schoolflora). 
Otophora amoena, Bl. (Melicocca amoena, Hassk., 
Othophora spectabilis, Bl). 
Volksnamen. Mal.: Këélampai sowak (Banka), Pohon sapi, 
Sobo (Palemb.) — Soend.: Ki angir, Langir. 
Heester of krom boompje, 4 tot 10 M_ hoog, hier en daar in West- 
Java gevonden, soms ook als sierboom aangeplant (Backer, School- 
flora), in Palembang in de benedenlanden groeiend langs de wegen. 
Het hout is waardeloos, doch de zoetachtige, driehoekig-bolvor-_ 
mige vruchten zijn eetbaar; Hasskarl’s Nut (No. 509) noemt ze 
echter zuur en wrang. 
Schleichera trijuga, Willd. (Stadmannia Sideroxy- 
kom, BE): 
Volksnamen. Mal.: Koesambi — Soend. : Kosambi— Jav.: Ké- 
sambi, Sambi — Mad.: Kasambhi, Kosambhi — Mak.: Bado — 
Boeg.: Ading. 
Boom, 15 tot 40 M. hoog en 60 tot 175 cM. dik, bijna altijd 
krom en knoestig, meestal met kleine, lage wortellijsten en talrijke 
gleuven. Hij is verbreid over geheel Z.O. Azië en wordt op Java 
gevonden beneden 1000 M. — meerendeels beneden 600 M. — zee- 
hoogte, bijna overal daar, waar de djati in het wild, d.w.z. zonder 
cultuurhulp, voorkomt (K. & V. —IX, bl. 177). 
Rumphius (l, bl. 154) beschrijft het hout van den Cassambium 
als dicht, vast, zeer hard en zwaarder dan ijzerhout: volkomen 
oud zijnde wordt het van lichtrood grauw en ongeaderd. Het is 
gezocht voor (inlandsche) suikermolens. De Sturler (Houtsoorten 
No. 52) zegt, dat koesambi-hout wegens zijn bijzondere taaiheid 
en de eigenschap om weerstand te bieden aan afwisseling van 
vocht en droogte, wordt gebruikt voor ankers van kleinere vaar- 
tuigen; het door hem opgegeven s.g., namelijk 0.878, is daarmede 
echter kwalijk overeen te brengen. Voorts maakt men er volgens 
De Sturler rijststampers van, die zonder te splinteren regelmatig 
afslijten en deze schrijver gelooft wijders, dat het voor kammen, 
rondsels en cylinders bij molenwerk met voordeel zou kunnen 
worden aangewend. Ook Carthaus (Tropenpflanzer 1910, bl. 345) 
blijkt met dit hout buitengewoon te zijn ingenomen: hij beveelt de 
cultuur ervan aan in de duitsche koloniën, het hout roemende als bui- 
tengewoon taai, fijn van vezel en zwaar. Om de twee eerstgenoemde 
eigenschappen vermeent hij, dat het wellicht geschikt zal zijn om 
het dure pokhout (Guajacum officinale, L.) te vervangen, doch 
een zuiver oordeel daarover zou men alleen door serieuze proefne- 
mingen kunnen verkrijgen. Het pokhout dankt zijn hooge waarde 
voor de techniek aan zijn weerstandsvermogen tegen wrijving en zijn 
zelfsmerende eigenschappen bij gebruik in „bearings” onder water. 
