EUPHORIA — NEPHELIUM. 161 
Hasskarl's Nut No. 879 noemt het sterk en taai, geschikt voor 
molens, buffelkarren, ploegen, rijststampers, enz, doch niet voor 
brandhout. De vruchten worden wel door de kinderen gegeten. Vruchten. 
165/4779. Nephelium costatum, Hiern. 
Volksnamen. Mal.: Ramboetan pasèh (Mal. Schiereil.). 
Boom, 30 tot 60 voet hoog. Het hout is dofwit gemengd met 
roodachtig wit, fijn van draad, middelmatig hard en van goede 
kwaliteit; het wordt gebruikt voor balken (Ridley, Mal. Timmer- 
houtsoorten, bl. 42). 
165/4779. Nephelium eriopetalum, Mig. 
Volksnamen. Mal.: Dékéêt, Ranggoeng, Sangga loetoeng. 
Rechte boom, 15 à 20 M. hoog en tot 0.50 M. dik, in het westelijk 
deel van den archipel voorkomend in het laagland, ook aangeplant 
als vruchtboom. 
Het hout wordt uit den aard der zaak niet vaak gebruikt, doch Hout. 
het wordt hard en duurzaam genoemd, geschikt voor dakribben, 
kleine stijlen en ander klein timmerwerk. Volgens Ridley (Mal. 
Timmerhoutsoorten, bl. 42) echter zou het vrij slecht zijn. 
De roode vruchten zijn wat grooter dan ramboetans, maar ook Vruchten. 
de pit is grooter en het vleesch is zuur. 
In het Museum: Hout. 
1635/4779. Nephelium hamulatum, Radlk. 
Volksnamen. Mal.: Sangga loetoeng djantan. 
Boom, omstreeks 50 voet hoog. Het hout wordt voor bouwwerken 
gebezigd en is duurzaam (Ridley, Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 41). 
165/4779. Nephelium lappaceum, L. 
Volksnamen. Mal. : Ramboetan. 
Vruchtboom, tot 25 M. hoog met 60 cM. stammiddellijn, meestal 
18 tot 20 M. hoogen 40 à 50 cM. dik, vermoedelijk hier inheemsch, 
door den geheelen archipel in de lagere streken gecultiveerd. 
Met het oog op de vruchten wordt het hout zelden gebruikt nozt. 
(K. & V. — IX, bl. 186). Het is grof, rood en zwaar, doch niet sterk 
en wordt door witte mieren aangetast: toch wordt het wel eens ge- 
bezigd als bouwhout (Hasskarl, Het Nut No. 765). Het is gezocht 
als brandhout en waarschijnlijk is dit de onder No. 242 in Hasskarl’s 
Nut genoemde fjorogol, waarvan wordt medegedeeld, dat het hout 
onmiddellijk vlam vat, zoodra het in het vuur komt. 
De vruchtschillen worden ‚voor geneeskrachtig gehouden, vol- Schitten. 
gens Boorsma (Geneesmiddelleer, bl. 18) zijn zij op Midden-Java 
verkrijgbaar in den inlandschen medicijnhandel. 
De zaadrok der in talrijke variëteiten voorkomende vruchten Vruchten. 
wordt gegeten, de zoetsmakende rauw, de zure gestoofd. De zaden 
zijn vethoudend. In het Jaarboek 1906 Dept. v. Landb. wordt als zaden. 
vetgehalte opgegeven van de pitten van ramboetan lébak boeloes 
36.8 0, van r. oeroeng 32 0, en van r. si matjan 30 °/,. Het 
smeltpunt van het met aether geëxtraheerde vet werd door Oudemans 
(Natuurk. Tijdschr. v. NL. dl 30, bl. 221) bepaald op 65 °C., doch 
ik geloof, dat dit bij de verschillende variëteiten nogal uiteenloopt. 
