Bast. 
Hout. 
Bladeren. 
Vruchten. 
168 RHAMNACEAE — VITACEAE. 
urineeren en bloedwateren (R.). Horsfield (Medicinal plants, bl. 110) 
zegt, dat de bast tonische eigenschappen bezit doch niet in hooge 
mate; hij wordt aanbevolen bij maagzwakte en ingewandsziekte. 
Het hout wordt volgens K. & V. van geen nut geacht; Rumphius 
zegt, dat het hard en kwastig is: de baliërs zouden het gebruiken 
voor handvatten van kapmessen, beitels en ander timmermans- 
gereedschap. 
De bladeren, in de handen gewreven, schuimen als zeep, doch 
zonder scherpte: men wascht daarmede koortslijders (R.). Mevr. 
Kloppenburg bericht, dat een afkooksel van de bladeren wordt ge- 
dronken, als men onbewust schadelijke spijzen of dranken tot zich 
heeft genomen. 
De vruchten zijn eetbaar: die van den wilden boom zijn volgens K. 
& V. klein en eenigszins bitter, doch de gecultiveerde noemen zij sma- 
kelijk. Rumphius zegt van de vruchten, dat zij de grootte en den vorm 
hebben van duiveneieren of iets meer: rijp zijn zij lichtgeel met een 
dun velletje als de appel. Het vruchtvleesch, dat de losse pit omgeeft, 
is hard en sappig, doch blijft bij de ambonsche wrang en wordt nooit 
volkomen zoet. In andere landen, zegt hij, zelfs op Celebes en 
Bali, worden zij veel grooter en schooner en ook zoeter en sappi- 
ger. Daar worden zij rauw gegeten en komen in smaak het dichtst 
bij appelen. R. acht ze verschillend van de jujubes want, zegt hij, 
is al de vorm gelijk, in kracht wijken zij sterk daarvan af. In de 
wrange ambonsche vruchten vindt men geen baat om de borst te 
verruimen; zij benauwen integendeel en bezwaren de maag (R.). 
De jujubes van de apotheek komen van de Perzische golf en uit Chi- 
na; zij worden gezegd afkomstig te zijn van Zizyphus vulgaris, Lamk. 
169/4852. Colubrina asiatica, Brongn. 
Hout. 
Bast. 
Bladeren. 
Volksnamen. Mal. Mol.: Parija laoet — Alf. Minah.: Moenté 
in tasitj. 
Heester, 1 tot 4 M. hoog volgens Backers’ Schoolflora, door 
Rumphius (V,‚ bl. 74) onder den naam van Amara litorea be- 
schreven als een ranken heester, die op zichzelf niet staan kan, 
doch met zijn takken door andere ruigte kruipt, zich evenwel ner- 
gens om slingerend. Men vindt hem op het strand op steenachtige 
plaatsen, die begroeid zijn met laag geboomte. 
Het hout is volgens Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 41) 
in verschen staat paars en besterft geelachtigwit; het is fijn van 
vezel en zou bruikbaar zijn voor kleinen schrijnwerkersarbeid. 
De bast van de wortels en takken schuimt als zeep, zoodat men 
dien kan gebruiken voor het wasschen van het linnengoed (Rumph.). 
De jonge, slappe bladeren worden rauw gegeten bij visch en 
bokasan en gelden als zeer gezond: zij zijn knapperig in den 
mond, bezitten een ziltige bitterheid en zijn eenigszins vettig (Rumph.). 
169/4889. Alphitonia excelsa, Reiss. 
Volksnamen. Mal. Amb. : Kajoe daoen babalik — Alf. Amb.: 
Sapar lauhari. 
Ranke boom van Borneo en verder oostwaarts, door Rumphius (III, 
bl. 100) beschreven onder den naam van Vertifolia; volgens dien 
groeit hij op lage heuvels in het kreupelbosch en in verlaten tuinen. 
