169/4902. 
170/4909. 
ZIZVPRUS — VITIS. 169 
De stammen en rechte takken bezigt men als daksparren. De groe- 
Hout. 
ne schors laat zich gemakkelijk afschillen en geeft versch zijnde 
(droog is zij reukeloos), een aangenamen, dochslappen geur af, bijna 
als storax liquida. Die schors wordt gewreven met dilëmbladeren 
(Pogostemon), om het lichaam en de kleeren daarmede te bestrijken 
onder het wasschen. Anderen wrijven de schors met de bladeren 
tot een dun papje tot het verdrijven van vlekken en zomersproeten. 
Deze schors, met oude pinang en sirih banda gekauwd en het sap 
ingeslikt, maakt de keel glad en de stem helder, wat den ambon- 
neezen wel te pas komt bij hun reeds meer genoemde langdurige 
festijnen. Zij verwekt bij het kauwen een sterken speekselvloed 
en schuimt als zeep: hoewel een weinig samentrekkend en wat 
bitter, is zij toch niet onaangenaam van smaak. 
R. verdeelt zijn Vertifolia in een witte en een roode soort. Het hout 
van de eerste is wit, week en licht, dat van de laatste aan den kant wit 
doch naar het midden toe rooder wordend, dichter en zwaarder dan 
het andere en duurzaam, ook in aanraking met den grond, indien het 
afkomstig is van oude stammen, zoodat het kan worden gebruikt voor 
stijlen. Dat van de witte is een goed brandhout, als het droog is. 
In Natürliche Pflanzenfamilien wordt slechts één soort van Àl- 
phitonia vermeld en die wordt een tamelijk veranderlijke plant ge- 
noemd: het is daarom wel waarschijnlijk, dat Rumphius’ Vertifolia 
rubra niet soortelijk verschilt van zijn V. alba, van welke laatste 
de identiteit vaststaat. 
Gouania leptostachya, DC. 
Volksnamen. Soend.: Areuj sahagi, A. sérêrép, — Jav.: Gara- 
ngan, Séêréêrép. 
Liaan, 5 tot 20 M. lang, hier en daar beneden 200 M. zeehoogte 
gevonden (Backer, Schoolflora). Hasskarl’s Nut geeft onder No. 116 
en 823 als soendaschen naam voor Gouania spec. omn. sowaghi 
en zegt, dat de wortels, stengels en bladeren fijngestampt uitwendig 
tegen korèng rodèk (hoofdzeer) en boedoeg (schurftachtigen uitslag) 
worden aangewend en dat de als zeep schuimende bast als hoofd- 
wassching dient om het ongedierte te verdelgen. Backer’s School- 
flora vermeldt twee Gouania-soorten voor Java, als tweede soort 
G. javanica, Miq., waarvoor echter de naam sahagi niet wordt op- 
gegeven, wel Jav.: Bantji poetih, Képêt, Loedotoja, Sérérép, Srim- 
pêt — Mad.: Moesing. Het is een liaan als de andere, verbreid over 
geheel Java beneden 500 M. zeehoogte. 
G. leptostachya, DC. is onderzocht door Greshoff (Plantenstoffen 
IL, bl. 43). Hij vond in den bast en de bladeren een geringe hoeveelheid 
bitter smakend alcaloïd, dat buitengewoon giftig is voor padden: 
het werkt tetaniseerend. 
VITACEAE. 
Vitis adnata, Wall. (Cissus adnata, Roxb., C. lati- 
folia, Mig.,C. pyrrhodasys, Mig, Vitis cymosa, BL). 
Volksnamen. Mal: Akar gamik (S.W.K.), Samboengan(Batav.), 
Tali baboeni(Amb.)-Soend.: Areuj beunbeuroetan, A. sioehlam- 
poeng—Jav.: Bantèngan, Galing kêbo, Loenda banjoe, Taing. 
Klimmende heester, 5 tot 10 M. lang, door Rumphius beschreven 
Bast. 
Bladeren. 
Vormen. 
