VITIS. 173 
1710/4909. Vitis quadrangularis, Wall. (Cissus q, L.). 
Volksnamen. Mal.: Patah toelang—Jav.: Tikél baloeng. 
Klimmend kruid, 1 tot 2 M. lang, door Rumphius beschreven (V, bl. 
83) onder den naam van Funis quadrangularis als een ge- 
was met scherpen reuk en smaak. Volgens hem is het waarschijnlijk 
van Bengalen op Java ingevoerd; het werd tenminste in zijn tijd te 
Batavia geplant door de bengaleezen aan de kanten hunner tuinen. 
Sprekende over den zonderlingen vorm van Euphorbia Tirucalli, L. 
zegt Boorsma in Teysmannia 1910, bl. 787, dat de naam gebroken- 
beenen-plant met evenveel recht wordt gedragen door Vitis qua- 
drangularis, waarvan de vierhoekige, gevleugelde stengel bestaat 
uit rechte stukken, die op de sterk ontwikkelde knoopen veelal 
een hoek met elkaar maken. Deze eigenaardigheid in den vorm 
is waarschijnlijk niet zonder invloed op het gebruik. Filet (No. 
2751) vermeldt, dat de inlanders een afkooksel van de stengels 
met tamarinde uitwendig gebruiken tegen rheumatiek; Mevr. Klop- 
penburg zegt, dat men de gekneusde bladeren met zout legt op 
gebroken ledematen ter verzachting van de pijn en met sirihkalk 
vermengd op ontstoken gewrichten. 
De bengaleezen plantten dit kruid volgens Rumphius om de jonge 
spruiten: afgekookt en daarna een weinig gedroogd, maakten zij 
er met andere kruiden atjar van. 
1710/4909. Vitis quadricornuta, Mig. 
Volksnamen. Mal. : Daoen bisoel (Mol.) — Soend.: Areuj ha- 
rijang — Bal. : Samboeng toelang — Alf. Minah.: Walé in tjijos. 
Klimmend kruid, 5 tot 15 M. lang, bijna steeds groeiend aan 
waterkanten (Backer, Schoolflora). Het behoort tot het ondergeslacht 
Cissus. Rumphius (V, bl. 446) noemt het Funis crepitans 
minor, omdat de zeer lange, een duim dikke stengels dezelfde 
eigenaardigheid vertoonen bij ombuigen als Vitis adnata, Miq., in 
nog sterker mate zelfs. 
Daar is geen beter blad om puisten en bloedvinnen tedoen 
rijpen, zegt R., dan de bladeren van deze klimplant: boven ‘het 
vuur verflenst en met curcuma en een weinig zout besmeerd op- 
gelegd, doen zij die rijpen en openbreken, of verdwijnen als zij 
pas zijn begonnen. Men geneest er ook gebroken en gekwetste 
beenen mee als een ostiocolla, waarvan de plant haar balischen 
naam heeft. Dit wordt bevestigd door de signature des touws, 
krakende als een gebroken been! 
De baliërs koken ook de rinsch smakende jonge bladeren onder 
ander moeskruid: rauw veroorzaken ze wat jeuk in den mond (R.). 
170/4909. Vitis repens, W. & A. (Cissus repens, Lamk). 
Volksnamen. Soend.: Areuj harijang, A. karokot. 
Kruid, 1 tot 2 M. lang, klimmend of kruipend, voorkomend in kreu- 
pelhout aan hellingen en rivieroevers van af de laagvlakte tot op 250 
M. zeehoogte (Backer, Schoolflora). Hasskarl’s Nut No. 41 zegt, dat 
de bladeren in de plaats van zuring worden gebruikt, na ín pisang- 
bladeren boven het vuur te zijn verflenst. Ook zouden zij dienstig zijn 
om „hout af te wrijven om de aderen beter te doen uitkomen en het te- 
vens te glanzen”, dus: om hout te polijsten. Zij zijn echter niet ruw. 
