170/4919. 
LEEA — ELAEOCARPUS. 177 
geheel Java — vooral Midden- en Oost-Java — beneden 660 M. 
zeehoogte. Het hout wordt als te klein en te weinig deugdelijk 
niet door de inlanders gebruikt: het sap wordt als inlandsche 
medicijn aangewend (K. & V.—IX, bl. 5). 
Leea rubra, B/. 
Volksnamen. Mal. : Mali-mali poetjoek mérah (Mal. Schiereil.) 
— Soend.: Ginggijang beureum — Jav.: Girang. 
Opgerichte heester, 1 tot 2.50 M. hoog, voorkomend op vochtige 
of moerassige plaatsen, niet boven 200 M. zeehoogte (Backer, 
Schoolflora). 
Ridley (Mal. Geneesmiddelen, bl. 40) zegt, dat de tot een deegje 
gemalen wortels met arsenik in- en uitwendig wordt gebruikt tegen 
„yaws”’ (framboesia); volgens Van der Burg (Geneesheer III, bl. 395) 
bezigt men de bladeren als die van Leea aequata, L. op wonden en 
worden de vruchten gegeten (als roedjak) tegen framboesia en 
ook tegen dysenterie, wat wel op signatuur zal berusten. 
1710/4919. Leea sambucina, Willd. 
1711/4921, 
Volksnamen. Mal. : Mali-mali hantoe (Palemb.), Pohon toewa, 
Sengarengan (Batav.) — Soend.: Ginggijang, Ki toewa, Si- 
langkar, Soelangkar —Jav.: Girang, Kajoe toewa, Tirah — 
Mad.: Ghirang. 
Opgerichte heester, vaak met kleine steltwortels, 3 tot 7 M. hoog, 
verbreid over geheel Java beneden 700 M. zeehoogte in kreupel- 
hout en bosschen (Backer, Schoolflora). 
Van soelangkar, een algemeenen naam voor verschillende Leea- 
soorten, zegt Hasskarl’s Nut No. 799 o.m, dat men stukken van 
den stengel ter lengte van 6 à 7 duim in het midden verhit en 
het vocht, dat dan uit de einden loopt, indruppelt tegen doofheid. 
De gekneusde jonge bladeren worden volgens Boorsma (Planten- 
stoffen Il, bl. 56) uitwendig aangewend tegen hoofdpijn. Deze 
onderzoeker vond er een sterk schuimend amorph zuur in, dat 
niet giftig is. K. & V. (IX, bl. 8) berichten, dat in sommige streken 
de jonge vruchten tot medicijn dienen. 
ELAEOCARPACEAE. 
Elaeocarpus edulis, 7. & B. 
Volksnamen. Mal.: Bélimbing oetan, Kariala (Amb.) — Alf. 
Amb.: Tagoeréla abal. 
Den Blimbingum silvestre beschrijft Rumphius (IV, bl. 138) 
als een heesterachtig boompje, een been dik, wassende in koude 
valleien aan de kanten der rivieren, doch niet in menigte. Op 
Java wordt het volgens Backer’s Schoolflora soms aangeplant en be- 
reikt daar een hoogte van 4 à 10 M. De groote, driekantige, hel- 
derroode vruchten worden rauw of gekookt als groente gegeten 
en dienen ook om zuur te maken (Teysmannia 1901, bl, 91). Rum- 
phius vermeldt alleen het laatste, zeggende, dat de zeer zure vruchten 
bij de visch worden gekookt, terwijl de halfrijpe, die nog niet rood 
zijn, worden ingepekeld als augurken. 
In het Museum: Hout. 
