1714/4938. 
1174/4944, 
174/4953. 
GONYSTYLUS — CORCHORUS. 185 
TILIACEAE. 
Berrya Ammonilla, Roxb. 
Volksnamen onbekend. 
Boom, tot 35 M. hoog en 80 cM. dik, van Zuid-Oost Azië, door 
K.& V. (V, bl. 406) alleen gevonden op het Watangan-gebergte in 
Besoeki tusschen 10 en 300 M. zeehoogte en daar verstrooid groeiend, 
doch niet zeldzaam. In Eng.-Indië heeft het roode kernhout een goeden 
naam wat betreft duurzaamheid en veerkracht, doch op Java waren 
de eigenschappen bij de door Koorders ondervraagde inlanders 
onbekend. Deze soort, zegt hij, levert een sprekend voorbeeld van 
een deugdelijke houtsoort, waarvan zelfs aan de meest ervaren in- 
landers op Java de eigenschappen en naam onbekend zijn. 
Pentace polyantha, Hassk. 
Volksnamen. Soend.: Sigeung. 
Boom, 35 à 40 M. hoog en 100 tot 150 cM. dik, alleen bekend van 
West-Java beneden 250 M. zeehoogte, daar in enkele streken nog- 
al algemeen. De stam is zuilvormig en eerst hoog boven den 
grond vertakt. Het hout wordt door de inlanders om zijn sterkte en 
duurzaamheid geroemd; het werdt gebruikt voor huisbouw en 
voor bruggen (K. & V. —l, bl. 208). 
Corchorus acutangulus, Lamk. 
Volksnamen. Mal.: Ganja oetan (Mol), Roempoet tahi sapi 
(Menado) — Soend.: Dèngdèk poik, Djéngotan—fav.: Bantji, 
Gédangan, Koemboelan, Kopèn, Wadêéran, Widjènan — Alf. 
Minah.: Kénal in també. 
Kruid, een cosmopoliet der tropen, door Rumphius (V, bl. 213) 
beschreven onder den naam van Ganja agrestis als een on-. 
kruid met half liggende stengels van verlaten tuinen en kanten 
van wegen en akkers. î 
Uit den bast kan men garen maken, doch datis volgens Rum- 
phius grover en minder duurzaam dan dat van C. capsularis, L. 
Bij de ambonneezen heeft het geen gebruik, behoudens datde slaven 
het bij gebrek aan beter bezigen als moeskruid (R.). 
174/4953. Corchorus capsularis, L. en C. olitorius, L. 
De eng.-indische jute, de bastvezel van de beide hier genoemde 
Corchorus-soorten, vooral van de eerste, is een specialiteit van 
Bengalen en Asam, waar jute en rijst elkaar afwisselen. De cultuur 
ervan is wel in geen van de warmere landen der aarde onbeproefd 
gebleven en ook herhaaldelijk met groot vertrouwen aanbevolen 
voor Java. Teysmann schreef in 1857 in het Natuurkundig Tijdschr. 
v. N. 1. dl 14, bl. 350, dat hij te Padang Sidempoean en elders 
Corchorus capsularis (silangkang) zag, die naar zijne meening zeer 
geschikt als bijcultuur zou kunnen worden geteeld, daar het een 
zaadplant is, welke in een paar maanden tijds een genoegzame 
hoogte bereikt (5 à 6 voet) om te kunnen worden geoogst. Deze 
silangkang zag hij nergens op Java en zij verschilde ín habitus 
zeer van de C. capsularis, die in ’s Lands Plantentuin werd gekweekt, 
doch te klein bleef om er partij van te kunnen trekken, terwijl de 
