Zaden. 
Hout. 
Bast. 
Bladeren 
238 STERCULIACEAE. 
waarin deze bladeren zijn geweekt, wordt echter, naar mij te Buiten- 
zorg werd medegedeeld, nog thans gebruikt om de oogen uit te 
wasschen bij slecht zien, bijv. bij ouden van dagen, bi wie het 
gezichtsvermogen afneemt. Koorders (bl. 362) zegt, dat in de 
Minahassa de bladeren wel worden gegeten. 
De zaden staan onder de verdenking van zeer giftig te zijn. 
In het Museum: Vezel. 
Sterculia campanulata, Wall. (Pterocymbium java- 
nicum, R.Br.). 
Volksnamen. Soend.: Beurih, Hantap heulang, Tongtolok— 
Jav.: Moenoeng, Sriwil, Tolok, Winêng, Wining, Woenoeng 
— Mad. : Barih, Binèng. 
Boom, 35 tot 40 M. hoog en 60 à 70 cM. dik, op Java bijna 
uitsluitend voorkomend in het Midden en het Oosten tot op 1000 
M. zeehoogte en daar tusschen O en 400 M. zeer algemeen. De zuil- 
vormige, zuiver rolronde stam bestaat alleen uit wit, grof, zeer licht 
spint, dat spoedig door insecten wordt vernield en hoewel het hout 
gemakkelijk in groote afmetingen en hoeveelheden is te krijgen, 
wordt het door de inlanders niet gebruikt. Geïmpregneerd zal het 
waarschijnlijk bfuikbaar zijn en niet verduurzaamd is het nog zeer 
geschikt voor ruwe pakkisten (K. & V. — II, bl. 162). Te Kediri werd 
het bruikbaar bevonden voor lucifersstokjes, doch slecht voor 
doosjes (Teysmannia 1896, bl. 505). 
Sterculia foetida, L. 
Volksnamen. Mal.: Kêloempang, Képoeh — Soend.: Képoeh, 
Kepoh — Jav.: Djangkang, Képoeh, Képoh — Mad.: Djhang- 
kang, Kalompang — Mak. : Boengoro, Kaloempang — Boeg.: 
Aloepang, Kaloepa— Alf. Minah.: Maroe kapés. 
Snelgroeiende boom, 30 tot 35 M. hoog en 100 à 120 cM. dik, zijn 
naam ontleenend aan den intens viezen stank der bloemen, voor- 
komend door den gebeelen Mal. Archipel; op Java wordt hij gevon- 
den tusschen O en 500 M. en in Midden- en Oost-Javaishijalgemeen. 
Vaak wordt hij door den telegraafdienst gebruikt als lijndrager. 
Het hout is vuilwit, grof en licht; het wordt spoedig door 
insecten aangetast en ofschoon het vrij gemakkelijk in groote 
afmetingen en in groote hoeveelheden is te krijgen, wordt het 
om de geringe sterkte en ‘duurzaamheid door de inlanders voor 
huisbouw niet gebezigd, wel voor kano’s. Voor pakkisten is het 
bruikbaar (K. & V. —I!, bl. 139). Volgens Koorders(Natuurk. Tijdschr. 
v. N. |. dl 48, bl. 71) gebruikt men op de Karimon djawa ei- 
landen voor het maken van kano’s zelfs bij voorkeur djangkang- 
stammen. Rumphius zegt (Ill, bl. 168) van zijn Clompanus 
major, dat op Ambon het hout broos en wit is, doch dat op 
Makassar en Banda de boomen, als zij zeer oud en dik worden, 
een geel gestreept hart krijgen, waarvan men balkjes en planken 
maken kan. Op Makassar gebruikt men het voor inlandsche dood- 
kisten en voor prauwen (R.). 
Een koud aftreksel van den bast is volgens De Clercq (No. 3234) 
als abortivum in gebruik. 
De fijngewreven bladeren legt men volgens Rumphius op ge- 
