Hout. 
Vruchten. 
187/5199. 
Hout. 
Getah. 
Vruchten. 
_ 268 GUTTIFERAE. 
telijk deel van den archipel. Ridley beschrijft deze soort of G. 
parvifolia, Miq , die vermoedelijk daarmede door hem is verward, 
in Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 8 en Straits Bulletin 1902, bl. 
375, als een slanken, hoogen boom, op het Mal. Schiereiland 
in de wouden vrij algemeen, met geelachtig, bruin bestervend 
hout, dat bruikbaar is onder dak, doch door insecten wordt aan- 
getast. De oranje gekleurde vruchten ter grootte van olijven be- 
zitten zaden met een eetbaren zaadrok, zoet en lekker, doch de 
kwaliteit is naar R’s oordeel niet zoodanig, dat de boom voor 
cultuur als ooftboom, in aanmerking kan komen. 
Garcinia parvifolia, Mig. 
Volksnamen. Mal.: Kandis, K. boeroeng. 
Rechte, slanke boom, 12 à 15 M. hoog en hoogstens 0.45 M. 
dik, in de benedenlanden van Sumatra verstrooid groeiend. 
Het geelachtige hout is vrij hard en wordt gezegd duurzaam 
te zijn, tenminste onder dak. Het is echter sterk aan scheuren on- 
derhevig, wordt door witte mieren aangetast en is bovendien slechts 
in kleine afmetingen te krijgen, zoodat het van weinig belang is. 
Bij den inlandschen huisbouw gebruikt men het voor stijlen en ribben. 
De bast is zeer rijk aan een gele gëtah, die op den stam tot 
kleine klompen verhardt: eenig gebruik ervan was op de vind- 
plaatsen niet bekend, doch men zie bl. 270. 
De vruchten zijn oranjegeel, zoo groot als kersen; zij smaken 
zuurachtig en worden door de bevolking bij wijze van versnape- 
ring of in sambal bij de rijst gegeten. 
In het Museum: Vruchten. 
181/51°9. Garcinia picrorhiza, Mig. 
Wortels. 
Volksnamen. Alf. Amb.: Sesooft. 
De Pharmacum sagueri wordt door Rumphius (Il, bl. 136) 
onderscheiden in een wijfje (Ph. s. legitimum==Garcinia picro- 
rhiza, Miq.) en een mannetje (Ph. s. limonicum==G. picrorhiza, Miq. 
var. limonorhiza, Boerl.), waartusschen in hoofdzaak de verschillen 
bestaan, die R. steeds maakt tusschen de mannetjes en de wijfjes 
van woudboomen. Het zijn hooge, wilde, oppervlakkig wortelende 
boomen, voorkomend alleen ín het gebergte van Hitoe en de hooge 
wilde bosschen op Leytimor. Het wijfje is het zeldzaamst, omdat 
dit het meest gezocht is voor obat sagoeer. Daartoe dienen de 
wortels, die zeer lang zijn en hier en daar boven den grond ko- 
men. De palmwijntappers graven de grootste, die een been of arm 
dik zijn, uit, doch zoodanig, dat de boom niet geheel van zijn 
wortels wordt beroofd: hier en daar kappen zij er een of twee en 
dekken dan de plaats toe met verte aarde. De versche wortels wor- 
den in stukken van !/, voet lengte of wat meer gehakt en ge- 
kloofd ín spaanders ter dikte van een vinger: deze worden dan, na 
met een steen een weinig te zijn gekneusd waardoor de meeste 
schors eraf springt, gebonden in bundels ter dikte van een been, 
waarvan er twee worden gedaan in de met zoet palmsap gevulde 
témpajan. De vloeistof begint daarvan een weinig te „koken” en trekt 
in 648 uur alle bitterheid en wrangheid uit de wortels. Zie verder 
onder Arenga saccharifera, Labill. 
