188/5217. 
Voorkomen. 
Habitus. 
Hout. 
300 DIPTEROCARPACEAE. 
grijsgeel, volkomen ondoorzichtig, met vetglans op de breuk; an- 
dere zijn diepbruin en eenigszins doorschijnend. Het verschil is 
zoo groot, dat men ze zou houden voor het product van twee ge- 
heel uiteenloopende boomsoorten. Ik vermoed, dat onder bepaalde 
omstandigheden de bruine hars overgaat in de gele en aat deze 
laatste tenslotte verandert in een roodachtige, korrelige massa, die 
met de hand is fijn te wrijven, doch eenige stukken, die ik onder 
verschillende condities jn mijn werkkamer bewaarde, zijn in 15 
maanden tijds niet merkbaar veranderd. 
In het Museum: Hout, hars. 
Shorea glauca, King. 
Volksnamen. Mal. : Damar laoet daoen bësar (volgens De 
Clercq), Rasak ')— Atjeh: Simanto, Tapah. 
Hooge, rechte boom, voorkomend op het eiland Simaloer en 
waarschijnlijk ook op Noord-Sumatra. De Javasche Bosch-Exploi- 
tatie Mij. voorheen P. Buwalda & Co. acht dit de meest waarde- 
volle der in massale hoeveelheden op haar concessieterrein op 
Simaloer voorkomende boomsoorten en schreef mij in Augustus 
1915 het volgende: De kammen van de heuvelruggen van dit eiland 
zijn in den regel smalle, grillig verloopende ruggen, bestaande 
uit een kleisoort, die soms zóó hard is, dat zij alleen met pikhouwee- 
len te bewerken is en dan in brokken en schilfers uit elkaar valt. 
Blijft het water op dezen grond lang staan, dan wordt de bovenste 
laag zoo week als stopverf en ten slotte modderig. De ruggen hebben 
uit den aard der zaak een goede afwatering en alleen deze zijn 
met rasak begroeid, in strooken van 20 tot 100 M. breedte. Het 
bestand is daar zeer dicht en bestaat voor het grootste deel uit 
rasak; de minderheid wordt gevormd door andere boomsoorten, 
waaronder de kéroewing batoe een voorname plaats inneemt. Bij 
het bestijgen van een heuvelrug ontmoet men den rasak reeds op 30 
à 60 M. boven de zee; de hoogste toppen zijn 500 tot 600 M. hoog en 
ook daar worden nog goede rasakbestanden aangetroffen. Op de 
waterscheiding, die ongeveer op het midden van het eiland ligt, zijn 
de bestanden zéér mooi; de rasakstrooken op de ruggen daar zijn 
zelfs tot 250 M. breed. 
De boom is zeer hoog en dik; de meest voorkomende stamlengte 
is 18 à 25 M., doch grootere lengten zijn niet zeldzaam; in alle 
bestanden worden exemplaren aangetroffen, waarvan de takvorming 
op 40 M. boven den beganen grond begint. De grootste dikte 
bedraagt 1.60 à 2 M., gemeten boven de wortellijsten ; exemplaren 
met een middellijn van 1.20 à 1.50 M. komen veel voor. 
De stam bestaat bijna geheel uit kernhout; het spint is slechts 
een paar cM. dik en vrij hard, doch het wordt weggezaagd, omdat 
het minder hard is dan het kernhout. Versch bewerkt is de kleur 
!) Speciaal hier moet erop worden gewezen, dat, terwijl volksnamen in 
het algemeen weinig zekerheid geven omtrent de identiteit, dit in het bij- 
zonder het geval is met den naam rasak, die in deze familie, vooral in het 
geslacht Vatica, algemeen is. 
De rasak van Simaloer, waarop deze beschrijving is gebaseerd, is door 
Dr. Boldingh identiek verklaard met Shorea glauca, King. Dr. Smith evenwel 
is van die identiteit niet overtuigd, omreden King’s beschrijving niet klopt 
met het te Buitenzorg ontvangen materiaal van Simaloer. 
