PASSIFLORA — CARICA. 325 
205/5377. ning, en eveneens als wrijfmiddel bij slapte der spieren. In Eng.-Indië- 
zou de wortel met succes worden gebruikt op.slangebeten (Trop. 
Agr. dl 28 — 1907, bl. 331). h 
De gekookte jonge bladeren vormen met die van Pangium edule, Bladeren. 
Reinw., waarmede zíj in bitterheid wedijveren, de hoofdgroente 
van de minahassers, die de vruchten alleen als varkensvoeder ge- 
bruiken (Koorders’ Minahassa). Ook in Bagelen worden de bladeren 
volgens Vorderman (Teysmannia 1894, bl. 550) zeer veel gegeten, 
doch nadat er de intens bittere smaak aan is ontnomen door op- 
koken met gestampte wadas. Als groente genuttigd gelden zij als 
galafdrijvend. Een aftreksel zou laxeerend werken en gebruikt 
worden tegen maagkrampen, ook tegen hardnekkige koortsen en 
malaria (Mevr. Kloppenburg). Dezelfde schrijfster zegt — en dit wordt 
insgelijks van verschillende zijden bevestigd — dat paarden, die 
eenmaal per week papaja-bladeren te eten krijgen, vrij blijven van 
maden, koliek, slijmophooping, enz. Rauw worden de bladeren, 
gestampt, aan kinderen gegeven om den eetlust op te wekken (Mevr. 
Kloppenburg). Volgens Prof. Wichmann’s mededeeling aan Gres- 
hoff (Plantenstoffen 1, bl. 5), hebben de bladeren in het oosten van 
den archipel een zekere vermaardheid als middel tegen beri-beri. In 
Bulletin agricole de Maurice 1912, bl. 755 wordt hoog opgegeven 
van de verlichting, die het rooken van papaja-bladeren schenkt 
aan asthmalijders. Bij de javaansche doekoens heeten de bladeren 
volgens Vorderman (Jav. Geneesmiddelen II, No. 170 en Lalshzie 
ook No. 227) daoen gandoel (tela gantoeng?). 
De'jonge bladeren bevatten een aanzienlijke hoeveelheid, n.1.0.250/0, 
bitter alcaloïd, door Greshoff carpaïn genoemd (zie Schetsen, bl. 191 
en de daar vermelde literatuur), dat een verlammenden invloed uit- 
oefent op de hartspier; toepassing in de geneeskunde heeft het niet. 
De bloemen van den mannelijken papaja zijn eetbaar; om den Bloemen. 
bitteren smaak te verdrijven kookt men ze met de jonge blaadjes 
| van koeda-koedaän (Odina Wodier?). Zij wekken den eetlust op en 
zijn bloedzuiverend, vooral voor geelzuchtigen (Mevr. Kloppenburg). 
Men weekt ze een weinig in heet water en droogt ze daarna ín de zon 
tot het maken van atjar, die men om eetlust te krijgen aan tafel ge- 
bruikt (Rumphius). Deze bloemen worden ook met suiker geconfijt. 
De halfrijpe vruchten, waarvan het vruchtvleesch nog wit is,snijdt Vruchten. 
men in kleine riempjes en kookt die met water en suiker; zij geven 
dan een aangenamen, maar wat lafzoeten kost. Sommige chineezen 
weten het vleesch van vruchten, die ten naastenbij rijp zijn, in Suiker te 
confijten, doch dit is insgelijks een slechte lekkernij. De rijpe vruchten 
worden rauw gegeten, doch meest voor pleizier en om in heete tijden 
| de maag af te koelen (Rumphius). Het eten van jonge papaja’s wordt 
door Mevr. Kloppenburg aanbevolen als kuur tegen indische spruw. 
Gëtah papaja, die bij insnijden uit de onrijpe vrucht druppelt, Getan. 
heeft een uitgebreid gebruik. Volgens Mevr. Kloppenburg is dit 
melksap nuttig op brandwonden, daar het de pijn wegneemt en het 
trekken van blaren voorkomt, ook zou het op wratten worden ge- 
smeerd om die te verwijderen. Inwendig wordt het (ín vrij groote dosis) 
toegediend aan kinderen, als sterk werkend middel tegen maden, 
doch naar aanleiding van deze toepassing stelt Greshoff (Schetsen) de 
vraag, hoeveel patiënten door dit middel wel zouden zijn omgebracht, 
