205/5317, 
Papaïne. 
326 CARICACEAE — DATISCACEAE. 
daar het sap veeltijds een hevige ontsteking zal veroorzaken. De 
wijze, waarop het tegen maden wordt aangewend, beschrijft Jasper 
(Geneeskrachtige planten) als volgt: De patiënt eet gedurende 
drie dagen zooveel mogelijk witte suiker, en neemt daarna het 
melksap van twee vruchten, gemengd met suiker, in. Het gebruik 
van suiker tegen de werking van het scherpe vocht vindt men ook 
vermeld bij Mevr. Kloppenburg, die betten en wasschen met suiker- 
water aanbeveelt, als de gêtah toevalligerwijze in de oogen komt. 
Gêtah papaja bevat een stof, papaïne genoemd, behoorende tot de 
plantaardige enzymen of fermenten, die eiwit en fibrine kan oplossen 
en deels peptoniseeren. In tegenstelling met pepsine is papaïne ook 
werkzaam in neutrale en zwak alkalische vloeistoffen. Dientengevol- 
ge is het in beperkte hoeveelheid in de geneeskunde in gebruik tegen 
kanker en maagkwalen, vooral in Amerika, dat zijn behoefte voor- 
namelijk dekt in de Antillen. Een volledige beschrijving van de daar 
gevolgde bereidingswijze vindt men in Agr. News van 4 Nov. 1916, 
bl. 359. Op Ceylon, dat grootendeels Europa van dit geneesmiddel 
voorziet, wordt volgens Tropical Agriculturist van Maart 1915, 
bl. 181, het sap op de volgende wijze verkregen en bereid. Met 
een beenen mesje worden in de onrijpe vruchten aan den boom 
oppervlakkige insnijdingen gemaakt, niet meer dan !/, inch diep 
en ca !/, inch van elkaar. Het melkachtige, kleverige sap vloeit 
onmiddellijk uit de sneden en wordt opgevangen op een bord 
van aardewerk of geëmailleerd metaal: het stolt dadelijk uit zich- 
zelf tot een korrelige massa, welke in de zon wordt gedroogd. 
Het drogen moet snel gebeuren, omdat het anders vlekt en een 
onaangenamen reuk verkrijgt. Om dit te voorkomen, kan bij het 
inzamelen een spoor formaline worden gebezigd. Het insnijden van 
de vruchten kan om de 2 of 3 dagen worden herhaald, doch als 
het niet met de noodige zorg geschiedt, zijn de vruchten geneigd 
te verschrompelen. Anderen zeggen, dat het aansnijden van reeds 
eenmaal getapte vruchten de moeite niet loont. Het overvloedigst 
stroomt het sap uit in den vroegen morgen. De bewerkte vruchten 
blijven in ontwikkeling achter en worden nooit zacht en zoet. 
Op Ceylon, waar de bereiding van papaïne uitsluitend geschiedt door 
inlanders, heeft het drogen onveranderlijk plaats in de zon op 
geëmailleerde borden. Droog zijnde, wordt het in flesschen of 
kruiken verpakt voor export. Een opbrengst van !/, tot °%/, Ib 
per jaar en per boom wordt als bevredigend beschouwd. Meer 
bijzonderheden geeft Indian Trade Journal van 2 Juli 1914, bl. 
14: daar wordt gezegd, dat papaïne een wit, smaak- en reukloos 
poeder moet zijn, wat echter de handelswaar lang niet altijd is. 
De toekomst ervan is onzeker: sommige fabrikanten van tabletten 
of poeders van papoïd, caroïd, papayotin en onder welke namen 
het gezuiverde sap nog meer in den handel komt, beweren, dat het 
gebruik toeneemt, terwijl anderen meenen, dat verruiming van de 
markt alleen te wachten is van een zorgvuldiger bereiding. De prijzen 
zijn in de laatste jaren dalend. Op Java heeft men de bereiding ook al 
eens beproefd (Teysmannia 1891, bl. 249) doch het verkrijgen van on- 
vervalscht versch sap geeft allerhande moeilijkheden te overwinnen; 
voor den europeeschen planter is het artikel te lastig en in den grond 
der zaak ook vante geringe beteekenis om er veel moeite voor te doen. 
