210/5417. 
210/5421. 
210/5418. 
OCTOMELES — CACTACEAE. 329 
nuttige planten. Gestekelde soorten, als Opuntia Dillenii, Haw. en 
Peireskia Bleo, DC., worden wel voor levende pagers gebezigd, 
de eerste volgens Koorders' Exkursionsflora op Java, de laatste niet 
alleen op Java, maar ook (volgens Koens, Tropische Natuur 1915, 
bl. 60) op Sumatra's Westkust, waar van doeri pêndjait veel wordt 
gebruik gemaakt om de wilde varkens buiten de aanplantingen te 
houden. Sterk verwilderd zijn de Cactaceae hier niet. 
Nutplanten van de toekomst zijn misschien de z.g. doornlooze 
Opuntia’s, die men thans bezig is hier en daar, waar periodiek groote 
schaarschte bestaat aan veevoeder, te beproeven. Een aantal der 
door Burbank gekweekte soorten of vormen is uit Californië in- 
gevoerd door R. Maurenbrecher, die in 1913 in het Weekblad voor 
Indië de ervaringen mededeelde, door hemzelf met de cultuur in 
de Preanger Regentschappen opgedaan, en alzoo den stoot gaf aan 
het nemen van proeven elders. Op Madoera had men blijkens het 
Verslag 1913 van den Landbouwvoorlichtingsdienst (bl. 125) met een 
drietal burbanksche soorten (Chico, Fresno en Santa Rosa) geen 
succes: ondanks goede verzorging toonde het weinig groeikracht en 
gaf van den aanvang af slechts teleurstelling. De Makassaarsche 
Courant van 21 Maart 1915 berichtte daarentegen, dat een te Pang- 
kadjene genomen cultuurproef succes beloofde. Uit het commentaar 
daarop in het Tijdschrift voor het Binnenlandsch Bestuur (April 1915, 
bl. 310) blijkt, dat op Soemba insgelijks werd geëxperimenteerd. De 
Timorarchipel, zoo wordt daar gezegd, is Indië’s veeland bij uit- 
nemendheid, doch dezelfde oostenwind, die Zuid-Celebes zijn bar- 
ren oostmoesson geeft, doet ook ginds al het veevoeder in den 
drogen tijd verdorren: gebrek aan voedsel en zelfs aan drinkwater 
vragen ook daar jaarlijks belangrijke offers. Wel is waar kan men 
door het maken van hooi in de westmoessonkentering het tekort 
aan voeder in den drogen tijd dekken, maar de indolente in- 
boorling is daartoe slechts met dwang te krijgen. Zoo zal hier 
van veel belang kunnen zijn de invoering van een gemakkelijk 
te vermenigvuldigen gewas, dat in den tijd van schaarschte zoo- 
wel in het tekort aan voedsel, als door zijn groot watergehalte 
in dat aan drinkwater voorziet. 
De ongevoeligheid der Opuntia’s voor langdurige droogte en het 
hooge watergehalte van de stengels zijn dan ook hun voornaamste 
aanbeveling. Blijkens de analyse van twee der in de Preanger 
geteelde burbanksche vormen, voorkomend in Teysmannia 1913, 
bl. 739, bevatten zij ca 950/, water. Tot „hooi’’ gemaakt, komen 
zij in eiwitgehalte ongeveer overeen met grashooi. Men meent 
ook, dat de doornlooze cactus geschikt zal zijn om van uiterst 
schrale, waterarme gronden, waarop andere gewassen niet willen 
gedijen en die dus ongebruikt blijven liggen, toch nog een oogst 
te verkrijgen, die bij het onderhoud van het vee goede diensten 
kan bewijzen, doch dit is een ander gezichtspunt en het is de 
vraag, of op dat soort van gronden de doornlooze cactus wel 
groeien wil en een redelijke hoeveelheid groenvoer geeft. 
Voor een der stekellooze Opuntia’s wordt dikwijls aangezien 
de insgelijks ongestekelde Nopalea coccinellifera, Salm-Dyck, een 
erfenis van het cultuurstelsel. Het is de nopalplant, indertijd uit 
Centraal-Amerika ingevoerd voor de teelt van cochenille. Reeds 
Pagerplanten. 
Doornlooze 
Cactus. 
Nopalplant. 
