_360 MYRTACEAE. 
Wortels. 
222/5559. 
Hout. 
Bast en bladeren. 
De wortels komen volgens verschillende berichtgevers in gebruik 
overeen met de bladeren. Waitz (Practische waarnemingen, bl. 37) 
prijst een decoct van de wortels aan als een weergaloos genees- 
middel in het begin van het tweede stadium van dysenterie (volgt 
een beschrijving van den ziektetoestand). 
Het hout is dicht en ongemeen taai. Bij proeven in Nederland 
werd het geprezen als een fijne houtsoort, doch lastig te bewer- 
ken. Voor hechten van beitels zou het even geschikt zijn als het 
palmhout (Buxus) in Europa (Duyfjes’ Houtcatalogus No. 412). 
Hier gebruikt men het wel voor stelen van bijlen, handvatten e. d. 
Wortels, bast en bladeren worden door de javanen gebruikt 
tegen chronische diarrhee (z.g. chronische dysenterie). Volgens 
mijn bevinding, zegt Harloff in het Geneeskundig Tijdschr. v. 
N. IL. di Il, bl. 385, werkt dit middel in afkooksel zacht adstrin- 
geerend op het darmkanaal, geeft aan hetzelve als het ware een 
nieuwen tonus en wordt in voorzegden ziektetoestand beter ver- 
dragen dan simaruba, cascarille, columbo, enz. Van de talrijke 
aanbevelingen van Ps. Guajava haal ik verder slechts aan het 
Tijdschr. v. Inl. Geneeskundigen, 1896, bl. 1, waar gezegd wordt, 
dat een decoct van den wortel en een infuus van de bladeren op Java 
sinds lang bekend staan als goede middelen tegen diarrhee en dat 
men de bladeren ook in Europa heeft beproefd en daaraan een eerste 
plaats heett toegewezen onder de werkzame middelen tegen gastro- 
enteritis, vooral bij kinderen. De sterkste brakingen en ontlastingen 
kwamen tot staan na het gebruik van 3 of 4 theelepels van het infusum. 
Onder den naam van Folia Psidii zijn zij opgenomen in de Ned. 
Pharmacopee, als niet-verplicht geneesmiddel. Het werkzame be- 
standdeel is zonder twijfel de looistof, die tot een hoeveelheid van 99/, 
in de bladeren voorkomt. Indien voor medicinale doeleinden bestemd, 
schijnen zij op Java den naam te dragen van dipadjaja. 
Als samentrekkend middel wordt volgens Mevr. Kloppenburg nog 
gebruik gemaakt van een aftreksel van djamboe bidji- en sirih- 
bladeren als irrigatie bij witten vloed. Rumphius vermeldt (l, bl. 
142), dat men de bladeren van Cujavus agrestis in onder- 
scheiden stovingen en zweetbaden doet, ze appliceert op zuchtige 
leden en als rijpmakend middel bezigt. Volgens De Clercq (No. 2862) 
worden de gekookte bladeren verder aangewend bij droes van 
paarden. Vorderman (Geneesmiddelen Il) deelt mede, dat in som- 
mige mijnen op Banka djamboe bidji-bladeren gratis worden ver- 
strekt, om te worden gebruikt in de plaats van thee. 
In Moentilan worden pandan- en mêèndong-vlechtmaterialen 
zwart geverfd, door ze met fijngestampte djamboe bidji-bladeren 
‘in de modder te begraven (Jasper & Pirngadie, Vlechtwerk, bl. 76). 
Vruchten. 
Vormen. 
De sterk riekende vruchten worden rauw en gestoofd gegeten. 
Men maakt er allerlei soorten van hoog geroemde consefven van, 
zelfs wijn en ook azijn. Recepten voor een en ander zijn te vinden 
in Agricultural News 1908, bl. 196. 
Er bestaan meerdere weinig karakteristieke vormen van guajave; 
Rumphius noemt er twee, de door hem als wild beschouwde 
appelvormige soort met dun vleesch en veel pitten, klaarblijkelijk 
de ordinaire djamboe bidji, en de Cujavus domestica, een 
peervormige soort, grooter dan de voorgaande, waarschijnlijk de 
