Ed ad 
PSIDIUM — PIMENTA. 361 
djamboe soesoe, die wel wat aangenamer is om rauw te eten dan 
de vorige, doch nog volstrekt geen aanspraak mag maken op den 
naam van tafelvrucht. De sterke, aromatische geur der gestoofde 
vruchten wordt door sommigen hoogst onaangenaam gevonden. 
In het Museum: Wortels, hout, bast, bladeren, vruchten, gelei. 
Bes, Psidium pumilum, Vahl. 
Volksnamen. Mal.: Djamboe bidji këtjil, Dj. ménir (Batav.). 
Opgerichte heester, 1 tot 4 M. hoog, die soms als vruchtboom 
wordt aangeplant en waarschijnlijk een variëteit is van de vorige 
(Backer, Schoolflora). 
De blaadjes worden voor dezelfde doeleinden gebruikt als die 
van P. Guajava, L. Rumphius, die deze plant beschrijft (l, bl. 145) 
onder den naam van Cujavillus, zegt, dat men ze voor war- 
mer houdt dan die van de groote soort. Pflanzer 1914, bl. 91, 
stelt de vruchten (Stachelbeer Guajave) op één lijn met die van 
P. Cattleyanum, Sabine. 
In het Museum: Bladeren. 
2225562. Decaspermum paniculatum, Kurz. 
Volksnamen. Mal: Kajoe dêmnang (Z. Sum), Kélintek njamoek 
(Malakka.), Tjéngkèh oetang daoen kétjil (Mol.) — op Java 
onzeker. Soend.: Zpis koelit— Jav.: Témbagan, Tipis koelit. 
Heester of laagvertakte boom van Z. O. Azië, soms 15 à 18 
M. hoog en 0.40 M. dik, doch meestal 5 à 6 M. hoog met een 
stammetje van den omvang van een dij. Door Rumphius (III, bl. 
211) wordt hij onder den naam van Caryophyllaster alter 
albus beschreven als een laag, gewoonlijk krom boompje. De 
minst kromme stammetjes worden gebruikt voor pagerstijlen en men 
maakt er ook stelen voor gereedschappen en rijststampers van, daar 
het lichtroode kernhout fijn van draad en tamelijk zwaar en hard 
is. Het is ook zeer geschikt om te branden. 
De jonge bladeren zijn samentrekkend van smaak; zij bevestigen 
bij kauwen de tanden (Rumph.). Ridley (Mal. Geneesmiddelen, bl. 15) 
zegt, dat de bladeren met pisang worden gekauwd tegen dysenterie. 
22/5563. Rhodomyrtus tomentosa, Wight. 
Volksnamen. Mal.: Karamoenting. 
Heester, 0.50 à 1.25 M. hoog, voorkomend in het westelijk 
deel van den Maleischen Archipel òf aan het strand, òf in de 
hoogere bergstreken (Backer, Schoolflora). Volgens De Clercq 
(No. 2978) wordt uit het hout een kleurstof verkregen voor het 
zwartmaken der tanden en dienen de gestampte bladeren wel 
tot het genezen van wonden. De zwartroode vruchtjes worden 
zoet en eetbaar genoemd: volgens Kew Bulletin 1896, bl. 127, 
wordt er in Eng.-Indië een zeer geroemde jam van gemaakt. 
en Pimenta acris, Wight. 
Boompje, waarvan op gezag van Miquel wordt vermeld, dat 
het op Java in cultuur is, doch dat door K. & V. (VI, bl. 42) niet, 
evenmin als de volgende, in cultuur is gezien buiten ’s Lands 
Plantentuin, waar het niet bijzonder gedijt. Het behoort thuis in 
Bladeren. 
Vruchten. 
Hout. 
Bladeren. 
Hout. 
Bladeren. 
Vruchten. 
