EUCALYPTUS — MELALEUCA. 381 
222/5603. zoowel in de laagvlakte als in het gebergte. Rumphius (Il, bl. 72), 
die hem beschrijft onder den naam van Arbor alba, zegt, dat 
hij zelden aan het strand is te vinden en op zeer hooge, koude bergen 
niet gedijt en Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 64), dat hij 
op Malakka groeit op moerassige plaatsen en zelfs in het water. 
Teysmann vermeldt (Natuurk. Tijdschr. v. Nl. dl 34, bl. 390, dat 
men op Timor op de aan het strand grenzende moerassige gronden 
geheele bosschen vindt van hoog opschietende gêlang-boomen. 
Het hout beschrijft Rumphius als tamelijk hard en zwaar, lang Hout. 
van draad, van kleur grauwwit, waar wat rood doorheenloopt; het 
hart is weeker en meestal gescheurd. Het laat zich gemakkelijk splij- 
ten en is onderhevig aan scheuren; ook is het niet glad af te werken 
en het wordt spoedig door boeboek aangetast. Alleen in zeewater 
is het tamelijk duurzaam en daarom bezigt men het in de Oeliassers 
bij gebrek aan beter voor het bouwen van kleine vaartuigen. 
De O.C. gebruikte het veel voor inhouten en ribben van groote 
vaartuigen. In de westersche eilanden bezigt men de stammen voor 
sparren en ribben (Rumph.). 
Hoewel het hout van Melaleuca Leucadendron nu niet van de 
allerbeste kwaliteit is te achten, zijn toch andere berichten minder 
ongunstig dan die van Rumphius. Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten) 
zegt, dat het donkerbruine hout der tamelijk groote, rechte, tot 
twee voet dikke stammen wordt gebruikt voor bouwwerken, palen, 
enz. Uit Timor werd mij door den E. A. W. ambtenaar Berkhemer 
bericht, dat Kajoe gêlang een zeer harde, buitengewoon zware 
(zinkende) houtsoort is, verkrijgbaar in alle afmetingen benoodigd 
voor het bouwen; het is lichtgeel van kleur, warrig, doch veerkraehtig 
en taai, bij blootstelling aan de buitenlucht onderhevig aan scheuren, 
maar bij uitnemendheid geschikt voor bovenbouw en kapconstruc- 
tie’s. Klaarblijkelijk evenwel heeft men op Timor niet veel keuze op 
het gebied van timmerhout, aangezien anders een soort met zeer 
hoog s.g. niet zoo zou worden geroemd voor dakwerk, voor welk 
doel zware houtsoorten elders liefst worden gemeden. Deze aan- 
beveling sluit evenwel de door Rumphius vermelde groote vat- 
baarheid voor boeboek uit, tenminste voor Timor. Ook de E. A. W, 
ambtenaar Shedens vermeldt van kajoe gëleueum van Boven-Singkel 
alleen, dat het zeer onderhevig is aan windscheuren; volgens hem 
wordt het slechts geschikt geoordeeld voor waterwerken, zooals 
beschoeiingen en paalfundeeringen. 
De witte schors, aldus Rumphius, is ongeveer een vinger dik Bast. 
en bestaat uit ontelbare zeer dunne en teere velletjes, vuilwit of 
vaal, die men niet van elkaar kan scheiden zonder ze te breken. 
Die bast, waarvan groote tappen kunnen worden afgetrokken zon- 
der schade voor den boom, is algemeen in gebruik om vaartuigen 
waterdicht te maken, daar hij in zeewater zwelt; men legt hem 
in de voegen voor men de eene plank op de andere zet. Dit werk 
heeft echter de fout, dat het later inkrimpt en uit de voegen valt, 
wat men moet voorkomen door te kalefaten. In de westersche ei- 
landen gebruikt men dien bast om te vermengen met een balsem, 
minjak kêroewing, voor het vervaardigen van toortsen. De jonge 
schors, met een weinig curcuma en tamarinde gekauwd en op open 
verzweringen gelegd, trekt den etter uiten werktzuiverend(Runiph ). 
