228/6002. 
228/6004. 
CENTELLA — APIUM. 397 
In de bergstreken wordt volgens De Bie (Inl. Landb. II, bl. 21) 
kétoembar gewoonlijk op tegalans geplant: de cultuur is als volgt. 
Nadat de grond een of meermalen is behakt, worden er voren 
getrokken op een afstand van 3à4 voet. Daarop worden op een 
plantwijdte in het verband van 2 à 3 voet gaten in den grond 
gestooten, in elk waarvan 2 of 3 vruchten worden gedaan. Tegelijk 
met het wieden worden de plantrijen aangeaard. Drie maanden 
na het uitzaaien volgt de oogst, waartoe de planten worden uit- 
getrokken, aan bossen gebonden en een week of langer in de zon 
gedroogd, tot de vruchten een stroogele kleur hebben aangeno- 
men. Alsdan laten zij zich gemakkelijk afrissen. 
Koriander is een specerij, die zeer veel in de indische keuken 
wordt gebruikt, in den regel gecombineerd met djintén (Cuminum 
Cyminum, L.) en die ook behoort tot de artsenij-middelen der 
inlanders. Vorderman (Geneesmiddelen 1) vermeldt, dat de vruchten 
van Bombay worden ingevoerd, wat juist is voor de aan de kust ge- 
legen groote plaatsen. Mevr. Kloppenburg zegt, dat katoembar de 
spijsvertering bevordert en een gevoel van onpasselijkheid wegneemt. 
Het bestanddeel, waaraan de vruchten haar waarde ontleenen, 
is een aetherische olie (Bull. Imp. Inst. 1913, bl. 129). 
In het Museum: Vruchten. 
Cuminum Cyminum, L. 
Volksnamen. Komijn — Mal.: Djintén, D. poetih. 
Djintén wordt volgens Vorderman (Geneeskundig Tijdschr. v. Nl. 
1899, bl. 155) op Java hier en daar (doch zeldzaam) in het ge- 
bergte gekweekt: in de behoefte wordt echter zoo goed als geheel 
voorzien door invoer uit Eng-Indië. Dit product is altijd vermengd 
met de reukelooze stelen en met zanderig vuil, vaak beslist ver- 
valscht met zaden van andere planten en zelfs nagemaakte djin- 
tenvruchten (Teysmannia 1913, bl. 645). Het is een veel gebruikte 
kruiderij (zie de voorgaande soort), tevens benut in de inlandsche 
geneeskunde als bestanddeel van medicinale dranken. 
In hef Museum: Vruchten. 
Apium graveolens, L. 
Volksnamen. Selderie. 
Van selderie worden op Java in de bergstreken twee vormen 
geteeld nl. de z.g. waterselderie en de bladselderie. De eerste, 
1 à1!/, voet hoog, wordt volgens De Bie (Inl. Landb. II, bl. 14) altijd 
vermenigvuldigd door scheuren. De cultuur eischt de beschikking 
over helder bronwater en een bodem, uitsluitend of hoofdzakelijk 
bestaand uit zand of fijn grint: van mest of slib is deze vorm niet 
gediend. De aanplantingen worden danook alleen aangelegd aan 
de bovenste grens der ontginningen: de grond wordt geterrasseerd 
tot kleine vakjes en omdijkt als bij den aanleg van sawahs. De 
scheurlingen, die afkomstig zijn van oude planten en een knol- 
vormigen wortel moeten bezitten, worden op ongeveer 1 voet in 
het vierkant uitgezet: na twee maanden stoelen zij uit en drie 
maanden later kunnen de best ontwikkelde scheuten worden ge- 
sneden, van elke plant 2 of 3, soms meer. Daarna kan men ge- 
durende ca 5 jaar om de 4 à 6 weken oogsten, tot de scheuten 
spichtig beginnen te worden of het uitstoelingsvermogen ver- 
Vruchten. 
Waterselderie. 
