238/6343. 
ARDISIA — PLUMBAGO. 5 
Ridley's Mal. Geneesmiddelen, bl. 45, houdt men in Kelanten het 
voorkomen van deze plant voor een aanwijzing van de aanwe- 
zigheid van tin in den bodem. 
Een afkooksel van de wortels heeft zekere vermaardheid als 
middel tegen gonorrhee (bl. 43) en dat van de stengels en bladeren 
wordt door de vrouwen ingenomen tegen te overvloedige men- 
struatie (bl. 45). 
236/6310. Embelia Ribes, Burm. (E. garciniifolia, Wall). 
Volksnamen. Mal.: Akar kêlimpar (Banka) — Soend.: Areuj 
katjémbang. 
Klimmende heester: volgens Hasskarl’s Nut No. 52 worden de 
geschilde wortels bij het zoete palmsap gevoegd om lichtgekleurde 
goela arèn te verkrijgen, terwijl het sap uit den stengel een mid- 
del zou zijn tegen hoest en ook tegen buikloop; de jonge bladeren 
worden gekookt met die van katjang gegeten en dat zou ook het 
geval zijn met de rijpe, zoetachtige vruchten. 
PLUMBAGINACEAE. 
Plumbago rosea, L. 
Volksnamen. Mal.: Akar binasa (Mol), Tjëraka mérah— 
Alf. Amb.: Mehoelatoe, Mehoetana hane, Nehoelatoe — Banda: 
Auwarian — Ternate: Bama. 
Overblijvend kruid, met lange opstijgende, of zich door het 
struikgewas omhoog werkende stengels, 0.60 tot 1.50 M. lang, 
inheemsch op het vaste land van Azië, op Java niet zelden als 
sierplant gekweekt en hier en daar in de laagvlakte verwilderd 
(Backer, Schoolflora). Het is de Radix vesicatoria van Rum- 
phius (V, bl. 453), volgens dien ook in de Molukken veel in 
de tuinen geplant om de fraaie, roode bloemen en verwilderd 
op steenachtige gronden nabij het strand. Wildgroeiend doet het 
denken aan een slingerend gewas, zegt R., doch als het alleen 
staat, wordt het een struik van 3 à 4 voet hoogte. Men plant 
het voort door stukken van den wortel, waar eenige scheutjes 
aan zijn, doch dit mislukt zeer dikwijls. 
De stevige, houtige wortel gaat twee voet, en somtijds meer, 
in de aarde, zoodat hij moeilijk is uit te trekken; hij is sterk 
of kruidachtig van geur, scherp en onaangenaam van smaak, 
doch niet heet. Het meest gebruikt men hem om blaren te trek- 
ken; de kracht ervan komt ten naastenbij overeen met die van 
spaansche vliegen. Hiertoe snijdt men den verschen wortel in 
zeer dunne schijfjes en bindt die op de zuchtige beenen van 
beri-berilijders; na 6 of 8 uur is de huid rood en trekt ereen 
blaar op, die men dan opent. Diezelfde schijfjes worden op het 
voorhoofd gebonden tegen hoofdpijn (Rumph.). 
Vorderman deelt mede (Geneesmiddelen 1), dat hij deze wortels 
als poelé pandak of poelé pandak lalaki te Batavia aantrof in den 
medicijnhandel als surrogaat voor de echte poelé pandak (Rau- 
wolfia serpentina, Benth.). Van der Burg (Geneesheer III, bl. 104) 
zegt, dat de wortel, en vooral de wortelbast, als huidprikkelend 
en blaartrekkend middel wordt gebezigd; met water afgewreven 
Wortel. 
