STRYCHNOS — FAGRAEA. 53 
Fagraea fastigiata, Bl. 
Volksnamen. Mal.: Mélabira. 
Boom, volgens Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 82) en Burn 
ZR Murdoch (Il, bl. 5) 30 à 40 voet hoog en waarschijnlijk geen 
RA grooteren omvang verkrijgend dan 5 voet: hij groeit op moeras- 
ie sige plaatsen in de laagvlakte, doch niet in de mangrove. Wijl zijn 
4 gebied bebouwd of op andere wijze ingenomen wordt, is hij op 
‚ 
ij 
ä 
het Maleische Schiereiland zoo zeldzaam geworden, dat het hout 
practisch niet meer voor gebruik in aanmerking komt, doch Ridley 
meent, dat het de moeite loonen zou hem aante planten, daar de groei 
tamelijk snel is. Het hout is dadelijk na het kappen wit en be- 
sterft geelachtigbruin: het heeft geen kernhout, maar is hard en dicht 
en bezit de reputatie duurzaam te zijn, speciaal in water; indien 
de stammen gebruikt worden met den bast er omheen, zouden zij 
niet worden aangetast door paalworm en dientengevolge uitstekend 
geschikt zijn voor steigers en fundeeringpalen. 
245/6464, Fagraea fragrans, Roxb. 
Volksnamen. Mal.: Témbésoe, T. boekit, T. talang. 
Middelmatig hooge, zeer ornamentale boom, in den regel geen 
grooteren omvang verkrijgend dan 6 voet, voorkomend meest op 
laaggelegen (?) gronden, op het Maleische Schiereiland gewoonlijk 
niet in dichte bosschen, doch op open plekken en alang-alang- 
velden (Burn Murdoch Il, bl. 3). 
Op Sumatra is Fagraea fragrans, Roxb. talrijke malen gevonden; 
in het Natuurkundig Tijdschr. v.N.I. dl 35, bl. 307 zegt Teysmann, 
dat hij ook in de vochtige bosschen langs den Kapoes op Borneo 
tEmbêsoeboomen aantrof, vooral op verlaten ladangs, doordat de 
stompen steeds weer uitloopen en die loten tot hooge boomen 
opgroeien. Aangezien hij echter spreekt van kolossale stammen, 
is de mogelijkheid niet uitgesloten, dat hij een verwante Fagraeasoort 
heeft ontmoet. Het Museum ontving uit Boni op Celebes materiaal 
van den awolai, dat werd gedetermineerd als Fagraea fragrans. 
De kwaliteit van het hout is zoodanig, dat de boom in Zuid- 
Sumatra door de inlanders zelfs wordt geplant: het kappen van 
tEmbêsoeboomen is daar alleen geoorloofd na van het bestuur 
verkregen vergunning. Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 81) 
beschrijft het als bleekgeel, hard, vast en duurzaam, onaantast- 
baar voor witte mieren en schimmels. Burn Murdoch zegt er het 
volgende van: Het is geelachtig, vleeschkleurig of geelbruin, 
dicht, hard en zwaar; spint en kernhout zijn ongeveer gelijk. Men 
zegt, dat het niet door paalworm wordt aangetast en daarom bij- 
zonder geschikt is voor werken in zeewater. Jong hout weerstaat 
witte mieren niet. Het wordt gebruikt voor naven van wielen en 
voor stijlen bij den huisbouw (B.M.). Dat tEmbêsoehout (in het 
algemeen?) in den grond zeer duurzaam is, blijkt uit Bijdragen 
T.L. & V. kunde V, dl. 8, bl. 307, waar wordt medegedeeld, dat 
te Sintang bij het verrichten van graafwerk voor een fundeering, 
een voet of zes onder den grond een doodkist van dit hout werd 
gevonden, die daar minstens 50 jaar moest hebben gelegen: van 
het lijk was geen spoor te bekennen, doch de kist was zoo gaaf 
en goed, alsof zij zoo juist door den timmerman was afgeleverd. 
Hout. 
Verbreiding. 
Hout. 
