248/6907. 
Melksap. 
Bladeren. 
248/6907. 
Bladeren. 
248/6911. 
Cultuur. 
Bereiding. 
Ef 
92 ASCLEPIADACEAE — CONVOLVULACEAE. 
Hoya Rumphii, B/. 
Volksnamen. Mal. Amb. : Daoen pitis. 
De Nummularia lactea major van Rumphius (V, bl. 470) 
wordt door hem beschreven als een klimplant, die steeds haar 
oorsprong vindt in de ruige schors van dikke boomen of in half 
verrot hout; men vindt haar zeldzaam op vlakke, steenachtige 
stranden. Zij loopt met ijle, lange stengels de boomen op, hecht 
zich overal aan de schors vast met worteltjes, die aan de leden 
staan, en laat een deel der stengels, welke de dikte hebben van 
een stroohalm, van de takken afhangen als een verwarde, door- 
eengestrengelde massa. In gebruik als middel tegen de steken 
van gevaarlijke visschen komt zij overeen met Nummularia lactea 
minor (Dischidia Nummularia), welke voor dat doel het meest wordt 
gebezigd: de groote soort daarentegen heeft de voorkeur ter gene- 
zing van gonorrhee, waartoe men een afkooksel van de bladeren, 
dat zacht verkoelend en stoppend werkt, ingeeft (Rumph.). 
Hoya spec. 
Volksnamen. Mal. Amb.: Sajoer makoöe. 
De Sussuela esculenta mas beschrijft Rumphius (V,bl. 467) 
als een hoogklimmende plant, met een stengel ter dikte van een vinger, 
van onderen ruig en houtachtig. De geheele plant bevat overvloedig 
een vuilwit, kleverig, bitter melksap. De geelgroene bladeren zijn dik, 
glad en knapperig, de jonge echter slap en die zijn eetbaar (R.). 
Marsdenia tinctoria, R. Br. (M. parviflora, Decsne). 
Volksnamen. Mal.: Sanam, Santam, Tantam, Taroem akar— 
Soend.: Taroem aretij. 
Indigo leverende, klimmende struik, inheemsch in het westelijk 
deel van den Maleischen Archipel, op Java wel eens gecultiveerd. 
Teysmann deelt mede (Natuurk. Tijdschr. v. N. 1. 1857, bl. 321), 
dat hij op Sumatra’s Westkust wordt verkozen boven de Indigo- 
fera-soorten en volgens Veth (Sumatra Expeditie IV, 13e Afd., 
bl. 24) wordt hij bij elke woning aangeplant. Een beschrijving 
van de cultuur in de Padangsche Bovenlanden werd reeds gegeven 
in het Tijdschr. d. Ind. Mij v. N. & L. 1868, dl XIIf, bl. 226 door 
J. G. Marcus, die daarmede de iúdigocultuur op Java een belang- 
rijken dienst meende te bewijzen, omdat de sanam zich tevreden 
stelt met weinig water. Hij -bericht, dat de maleier bij deze cul- 
tuur den mest, meestal gebranden karbouwenmest, niet spaart. 
Nadat het veld van onkruid is gezuiverd en omgewerkt, worden 
2!/, voet van elkaar vierkante gaten geslagen van 5 duim lang 
en breed en dubbel zoo diep. Daar wordt een handvol mest in 
geworpen en tegen de wanden een drie- of viertal stekken aan- 
gedrukt. Deze botten na 14 à 18 dagen uit en de gaten vullen 
zich vanzelf. Een ijverig planter wiedt om de 6 weken en mest _ 
om de 6 maanden. Vier maanden na het uitplanten kunnen de 
bladeren voor het eerst worden geplukt en bij goed onderhoud 
blijft de aanplant vijf jaar lang in productie. Slechts van één aan- 
plantje wordt de opbrengst vermeld, n. |. twee maal ’s maands 40 à 
50 kati blad van een halve bouw. De bladeren worden of werden nat 
verkocht aan de indigobereiders, die ze in groote potten gedurende 4 
pr pT Te VNT ap 
