254/7231. 
2534/7268. 
_AVICENNIA — LEUCAS. 125 
Mig. gekweekten boom. Deze Vitex-soort, waarvoor Filet den 
naam sepoegang (Mal. Sum. O. Kust) opgeeft, wordt echter niet 
voor Java vermeld, zoodat zoowel het een als het ander mij 
niet zeer waarschijnlijk voorkomt. 
Omtrent het gebruik deelt Mevr. Kloppenburg mede, dat van 
de verkoolde pit met klapperolie een zalfje wordt gemaakt tegen 
haemorrhoïden. Te Solo vernam Dr Boorsma, dat de noten met dop 
en al worden gestampt met djadam (aloë) en boewah témpajan 
(Sterculia scaphigera) en dat dit mengsel op den buik wordt 
aangewend tegen slijmafgang. Te Djokja deelde men hem mede, 
dat zij met imba- -gom (Azadirachta indica, Juss.) worden gekookt 
en dat het decoct wordt ingenomen tegen diarrhee. 
In het Museum: Vruchten. 
LABIATAE. 
Gomphostemma phlomoides, Benth. 
Volksnamen. Soend.: Galipoeng boeloe, Kalidoeng — Jav.: 
Djintènan, Légétan, Pèpèr, P. tahi, Pèpêran, Sêmboeng lim- 
poeng, Tengkoe — Mad.: Kasoempang, Kopêtan. 
Zeer veranderlijk kruid, 1 à2M. hoog, mogelijk slechts een vorm van 
Gomphostemma javanicum, Benth., groeiend op beschaduwde, droge 
plaatsen beneden 1600 M. zeehoogte (Backer). Boorsma trof het in de 
Vorstenlanden aan in den inlandschen medicijnhandel; de bladeren 
worden aangewend op wonden en het vocht, verkregen door ze 
te stampen met adas-poelasari, wordt ingenomen tegen buikpijn. 
Leucas lavandulifolia, Smith (L. linifolia, Spreng). 
Volksnamen. Mal: Daoen héran (Mol.),—Soend.: Patjè-patjè 
—Jav.: Lénglêngan, Lingko-lingkoan, Nlênglêngan, Pléngan— 
Mad.: ?Sarap nor-nor — Tern: Gofoe hairan. 
Opgericht, niet zelden sterk vertakt kruid, 0.20 tot 0.60 M. hoog, in 
vele streken op Java beneden 1500 M. zeehoogte algemeen op braak- 
„liggende akkers, aan droge wegranden, e.d. (Backer). Rumphius 
beschrijft het (VI, bl. 39) onder den naam van Herba admira- 
tionis en zegt, dat het onaangenaam riekt en doordringend bitter 
smaakt; desondanks zou het op Bali onder andere sajoer worden 
gekookt. Ook te Batavia werd mij verzekerd, dat de bladeren als 
lalab worden gegeten en De Clercq (No. 2028) beweert, dat het 
‚wel als veevoeder dient; mogelijk is dít laatste juist als de dieren 
uitgehongerd zijn, doch op het veld laten zij het staan. 
Omtrent het medicinaal gebruik vermeldt Rumphius slechts, dat 
het sap uit de bladeren in de oogen wordt gedruppeld bij op- 
komende koorts en met wat water verdund wordt opgesnoven om 
het s sjim in neus en keel los te maken. Op Java heeft het geheel 
anderê toepassingen. In het Tijdschr. v. Inl. Geneesk. 1906, bl. 148 
bericht Boorsma, dat het gestampte kruid wordt aangewend als tapel 
op den buik tegen wormen. Gestampt en met kalk en tabak ver-. 
mengd is het een veel gebruikt middel om stinkende wonden van 
dieren van vliegenlarven te zuiveren. Vorderman (Madoereesche 
planten No. 332) zegt, dat een papje van de gekneusde bladeren 
van sarap nor-nor ook op chronische beenzweren wordt geappli- 
EN, 
\ 
Culinair. 
Medicinaal. 
