nh eea arn aa et en “bn SK ET 
4 1 2, en: 
, NE 
h , ES ds 
- jn 
2541/7328. 
LEUCAS — MENTHA. 127 
zetheid van den buik en dat het zweetdrijvende eigenschappen bezit. 
Ook Hasskarl's Nut (No. 187) vermeldt dit laatste en voegt daaraan 
toe, dat de jonge loten een smakelijken sambal geven bij de rijst. 
Bij het Agr. Chemisch Laboratorium te Buitenzorg werd uithet kruid 
aetherische olie verkregen tot een hoeveelheid van 1°/,, berekend op 
watervrije stof (Jaarboek 1906 Dept v. Landb., bl. 45). De uitkomsten 
van onderzoekingen naar de samenstelling vindt men geresumeerd in 
Bulletin No. 33 van het Koloniaal Museum, bl. 158. De java-pepermunt- 
olie bleek slechts 7.6 à 11.6%/, menthol te bevatten, terwijl die stof in 
een daarnevens onderzocht monster gewone pepermuntolie tot een 
hoeveelheid van 62%/, aanwezig was; bijgevolg kan zij niet met voor- 
deel op menthol worden verwerkt. Voorts i is zij door haar bitterheid 
niet geschikt voor smaakcorrigens. Wegens den aangenamen geur is 
het-echter niet onmogelijk, dat zij toch voor een of ander doel bruik- 
baar zal blijken te zijn: zij bezit een betrekkelijk hoog gehalte pulegon, 
het hoofdbestanddeel van de polei-olie, waarmede zij volgens De Jong 
(Teysmannia 1910, bl. 305) zou hebben te concurreeren. De waarde- 
verhouding wordt gegeven als ongeveer 5 : 8. 
Polei, penny-royal, is de zeer aromatische Mentha Pulegium, L., 
die ook op Java wel eens in tuinen wordt gekweekt als toekruid. 
In het Museum: Aeth. olie. 
Mentha spec. 
Volksnamen. Jav.: Mérdinah. 
Aromatisch kruid met opgerichte stengels en kruipende, opge- 
richte zijtakken afgevende bovenaardsche uitloopers, 0.10 à 0.30 
M. hoog. Het komt in de bergstreken van geheel Java tusschen 1000 
en 2100 M. zeehoogte voor op vochtig terrein, doch is daar nooit 
bloeiend waargenomen (Backer). In Midden-Java wordt het gekookt 
als groente gegeten: het zou verwarmend zijn. De Heer Kaffer te 
Tiitjoeroek stookte er een aangenaam, naar pepermunt, riekende 
aetherische olie uit, maar deze bevat volgens hem geen menthol. . 
De beschrijving, welke Rumphius (V, bl. 267) van zijn Mentha 
crispa geeft, herinnert zeer sterk aan deze plant, terwijl de af- 
beelding daarbij vermoedelijk niet behoort. Die sêlaséh kêtjil of tjéro 
(Mal. Mol.) is volgens R. een kruid, niet meer dan een half voet 
hoog, meestal nog lager, met vele dunne, bruine steeltjes, waaraan 
kleine, ronde blaadjes. In de Molukken is het ingevoerd door de 
spanjaarden en te Batavia is het aangebracht van Ceylon, waar 
de portugeezen het indertijd kweekten, zooals het ook in R.’s tijd 
meest door europeanen werd geplant. Dit kruid bloeit nooit, zoodat 
het langs ongeslachtelijken weg moet worden vermenigvuldigd. 
Het vormt uitloopers en de oude struikjes kan men scheuren; bij 
het uitplanten worden de wortels ingekort. Het is een teer gewas, 
dat licht sterft als men er te veel aan roert of het te lang op één 
plek laat staan. De smaak is scherp en specerijachtig, eenigszins 
bijtend op de tong. Het is een gewoon saladekruid en wordt onder 
ander moeskruid gemengd, doch steeds in kleine hoeveelheid, om- 
dat het zoo scherp van reuk is. Die er aan gewend zijn kunnen 
het ook rauw eten met bokasan (Rumphius). 
Voor zoover bekend wordt dit kruid op Java niet meer gekweekt; 
het groeit echter uitmuntend te Buitenzorg en zelfs te Batavia. 
Aeth. olie, 
