254/7366. 
Aeth. olie. 
Vruchten. 
Vormen. 
136 LABIATAE. 
Ocimum canum, Sims, waarvoor insgelijks de naam kEmangi wordt 
opgegeven, werdslechts wildgroeiend aangetroffen, in West-Javazeld- 
zaam tot op 300 M. zeehoogte, doch plaatselijk soms zeer talrijk voor- 
komend; eenigetoepassing ervan is mij niet bekend. Jongriekthetkruid 
bij kneuzen naar kamfer. Volgens Backer is het waarschijnlijk slechts 
een kleinbloemige ondervariëteit van O. Basilicum forma citratum. 
In 1891 vestigden Schimmel & Co in hun October-bericht de 
aandacht op de Basilicum-olie, die bij lagere prijzen in de par- 
fumerie-industrie meer ingang zou kunnen vinden. Van Romburgh 
(Aanteekeningen Cultuurtuin, bl. 73) heeft zich daarom verscheiden 
jaren achtereen met Ocimum’s beziggehouden en in de Verslagen 
omtrent ’s Lands Plantentuin daaromtrent gerapporteerd. In dat over 
1892 vermeldt hij(bl. 53), dat het rendement aan olie (van sëlaséhitam) 
hooger was dan elders werd verkregen en dat de kwaliteit door 
Schimmel:& Co gesteld werd boven die van Réunion. De bladop- 
brengst was echter te gering om de cultuur loonend te doen zijn. 
In het verslag over 1898, bl. 29, leest men, dat de sêlaséh idjo, met 
lichtgroen bladen roodgroeneblad-en bloemstelen,0.20/, naar venkel 
riekende olie gaf, voor het grootste deel bestaande uit methyl- 
chavicol: deze olie was totaal verschillend van de vroeger door 
hem uit de sëlaséh itam gedistilleerde. In het verslag over 1901, 
bl. 50, geeft hij opbrengstcijfers: '/‚g bouw sëlaséh idjo leverde 
bij den eersten snit 330 Kg. versch kruid, waaruit 900 ccM. aethe- 
rische olie werd verkregen en bij den tweeden snit 115 Kg., met 
225 ccM. olie. Deze vorm zou naar zijne meening wel geschikt zijn 
geweest voor cultuur als tweede gewas op sawahs in streken, 
waar in den oostmoesson nu en dan regen valt. Daadwerkelijk 
is geen der Ocimum-oliën van belang geworden. De Jong nam 
nog proeven met uit Grasse ingevoerd zaad (Teysmanníia 1912, 
bl. 654), doch in het bericht van Schimmel & Co van Oct. 1913 
werd te kennen gegeven, dat de tijd van Basilicum-olie voorbij 
was. Naar het eens in de fijne parfumerie zoo geliefde product 
was geen vraag meer, zoodat de aanvoer zoo goed als gestaakt, en 
de cultuur klaarblijkelijk vrijwel opgegeven was. 
De zaden (nootjes) van de sélasi zijn een genotmiddel: als 
men ze weekt in water, zwelt de vruchtwand op tot een gelei- 
achtige massa en met suikerwater of stroop geven zij een verkoe- 
lenden drank. Waitz (Practische waarnemingen, bl. 43) liet lijders 
aan acute gonorrhee dagelijks eenige glazen daarvan drinken en 
De Bie (Inl. Landb. Il, bl. 23) vermeldt, dat bidji sêlasi, geweekt 
in gekookt doch weer afgekoeld water, als heilzaam worden 
beschouwd bij ingewandsaandoeningen of wanneer de stoelgang 
schuimend slijmig is. Volgens Vorderman (Geneesmiddelen I) wor- 
den zij voor den inlandschen drogerijhandel aangevoerd van Siam. 
De nootjes van de kêmangi zijn volgens Mevr. Kloppenburg 
ook kalmeerend, zoodat door deze schrijfster tegen zenuwachtig- 
heid wordt aanbevolen dagelijks twee theelepeltjes bidji kEmangi 
in suikerwater of stroop te drinken. 
Behalve den reeds vermelden vorm citratum, die vrij dicht be- 
haard is en bij kneuzen tamelijk sterk naar lemongrass-olie riekt, 
geeft Backer voor Java een insgelijks als kêmangi of soerawoeng 
aangeduiden vorm glabratum op, aan den vorigen gelijk, behoudens 
