CAPSICUM — SOLANUM. 143 
gebergte tusschen 1400 en 2500 M. zeehoogte (Koorders, Exkur- 
sionsflora). Hasskarl’s Nut No. 188 zegt, dat de bladeren rauw of 
gestoomd worden gegeten als die van leuntja (S. nigrum, L.)en 
dat de vruchten zoet en lekker zijn. 
2536/7407. Solanum ferox, L. 
Volksnamen. Mal. Palemb.: ?Tjoeng boeloe — Soend.: Ka- 
roendoeng— Mad.: Térong pêrat. 
Opgerichte, breed vertakte, gestekelde, heesterachtige plant der 
bergstreken, tot 1.50 M. hoog, in Palembang op de ladangs gekweekt 
om de vruchten, die gekookt bij de rijst worden gegeten. 
256/7407. Solanum indicum, L. 
Volksnamen. Soend.: Tèrong peuheur — Jav.: ?Térong ngor. 
Kleine, sterk gestekelde heester, over den geheelen archipel 
verspreid. Rumphius (V, bl. 241) beschrijft hem onder den naam 
b van Trongum agreste rubrum en zegt, dat hij wildgroeiend 
voorkomt op braakliggende velden en ook geplant wordt. 
| Den wortel gebruikt men volgens R. als dien van Solanum 
| Trongum, Poir. Horsfield (Medicinal plants, bl. 106), kwalificeert 
akar tèrone ngor als sterk opwekkend. In West-Java doet men 
den wortel van fèrong peuheur wel in verzachtende diuretische 
dranken tegen vrouwenziekte. 
De vrucht heeft de grootte van een duivenei; zij is groen- en 
witgespikkeld, in het stadium van rijpheid geelrood. Nog groen 
zijnde, wordt het kleverige of slijmerige vleesch, nadat de bittere 
zaden er zijn uitgedrukt, rauw gegeten bij bokasan (Rumph.). Te 
Buitenzorg worden de onrijpe vruchten wel eens in de sajoer 
gekookt. Mevr. Kloppenburg beveelt tegen zomersproeten en vlek- 
ken in het gelaat aan, te wrijven met de in tweeën gesneden vrucht 
van fèrong ngor en het vocht daarop te laten drogen. 
De zaden zijn een middel tegen kiespijn: te Buitenzorg worden 
zij geroosterd en fijngestampt op het tandvleesch of de pijnlijke 
kies gewreven en Horsfield vermeldt, dat de javanen ze branden 
en den rook inhaleeren. 
In hef Museum: Vruchten, zaden. 
OT: Solanum Kubiu.... 
Dezen naam geeft Van Helten in Teysmannia 1915, bl. 215, op 
voor een kortelings uit het Amazone-gebied ingevoerde Solanum- 
soort, die zoowel in de benedenlanden als in hoogere streken over- 
vloedig vrucht draagt. De cultuur beschrijft hij als volgt: Het zaad 
wordt in bakken of potten uitgelegd en als de plantjes een paar 
bladeren hebben, worden ze verspeend in andere potten. Eerst als 
zij een voet hoog zijn, kan men ze uitzetten op bedden, waarvan 
de grond goed vermengd moet zijn met verganen stalmest; de 
afstand bedraagt 2 DX 3 voet. Ongeveer vijf maanden na het uit- 
planten treedt de bloei in en na een paar weken zitten de stengels 
vol met de behaarde, groene vruchten, die, als zij volwassen zijn, 
in vorm aan appelen herinneren. Rijp zijnde is de kleut geel, over- 
gaande in rood; drie à vier maanden na het bloeien kunnen zij 
geplukt worden en moeten dan voor het gebruik nog een paar 
Bladeren. 
Vruchten. 
Wortel, 
Vruchten. 
Zaden. 
