SOLANUM. 145 
gaan naar gelang de vruchten rijpen. Zij worden geplukt vóór zij 
rijp zijn, volgens Rumphius nòch te jong, want dan zijn zij on- 
smakelijk als koolstronken, nòch te oud, want dan is de schil te 
hard. De opbrengst stelt S. G. op 100 picol per bouw en de cul- 
tuur kan, evenals die van lombok, zeer voordeelig zijn. 
Deze vruchten ontbreken op geen enkele pasar: de inlanders 
eten ze meest gekookt, de europeanen (den langen, paarsen vorm) 
gebakken bij de rijsttafel. Rumphius zegt, dat zij rauw oneetbaar 
zijn, doch overlangs gesneden en gestoofd met wijn en suiker, 
of met suiker alleen, op de tafels der groote heeren werden toe- 
gelaten; die tijd is echter voorbij. 
Evenals van Capsicum annuum bestaat er van Solanum Melonge- 
na een groote verscheidenheid van vormen. Die met lange, kom- 
kommerachtige vruchten heeten volgens De Bie (Inl. Landb. I, bl. 
119) in de Soendalanden fèrong pandjang of t. gêdè en in Midden- 
en Oost-Java f. kopèk; die met ronde vruchten dragen in het wes- 
telijk deel den naam f. boeleud of t. pondok, in het javaansche 
deel dien van f. pondok. Voorts heeft men nog een vorm met broze, 
ronde vruchten, in de Soendalanden f. rangoe geheeten, en elders 
op Java f. gêtas of t. glatik. De kleur van de schil der vruchten, zooals 
die ter pasar worden gebracht, is wit, ivoorgeel of paars; sommige 
vormen zijn gemarmerd en naar het verschil in kleur, grootte, enz, 
worden van deze hoofdvormen weer ondersoorten gemaakt. 
Sommige vormen, zooals de reeds genoemde fèrong rangoe, 
naderen zeer dicht tot Solanum indicum, L., die waarschijnlijk als 
de wilde stamvorm van S. Melongena is te beschouwen. 
In het Museum : Vruchten. 
256/7407. Solanum nigrum, L. 
Volksnamen. Mal.: Anti (Mol.), Ranti — Soend.: Leuntja — 
Jav.: Ranti. 
Kruid, den geheelen archipel over gekweekt. Volgens De Bie 
(Inl. Landb. 1, bl. 121) wordt leuntja weinig geplant op sawahs, 
meer op tegalgronden, doch steeds in kleine hoeveelheid: zij 
eischt niet veel moeite. Tegen het eind van de tweede maand, 
alswanneer hier en daar een vrucht is gezet, trekt men de planten 
uit en bindt ze, na afsnijden van de wortels, in bosjes bijeen. De 
bladeren en jonge stengeldeelen worden, vooral in de Soenda- 
landen, gaarne gegeten, zoowel rauw, als gekookt of gestoomd, 
in het bijzonder bij visch. Ook Rumphius (VI, bl. 62) vermeldt 
van zijn Halicacabus baccifer geen ander gebruik. De Heer 
Bakhuizen van den Brink berichtte echter, dat van leuntja hajam 
ook de rijpe vruchten worden gegeten — zij worden zelfs een lek- 
kernij genoemd—en dat het sap daaruit in de Soendalanden wordt 
gebezigd om kippen te genezen, die zeere oogen hebben. 
De Clercq No. 3164 geeft voor leuntja en ranti op: Solanum 
denticulatum, Bl. 
In het Museum: Vruchten. 
2506/7407. Solanum torvum, Swartz (S. pseudosaponaceum, Bl). 
Volksnamen. Soend.: Takokah — Jav.: Poka, Térongan, Tjê- 
poka, Tjoeng béêloet. 
Gedoornde heester, tot 4 à 5 M. hoog, met witte aardappel- 
Oogst. 
Gebruik. 
Vormen. 
Cultuur. 
Kruid. 
Vruchten. 
