256/7407, 
Wortel. 
148 SOLANACEAE. 
de oorspronkelijk ingevoerde heeft zich alleen de z.g. kêntang 
djawa weten staande te houden en deze is betrekkelijk vrij gebleven 
van ziekten; waarschijnlijk is het dezelfde als de van ouds door 
de bataks op de Karo-vlakte geteelde Kéntang batak. Zij doet 
denken aan een slecht ontwikkelde geldersche kraal en is, van 
een hollandsch standpunt bezien, geen goede marktsoort; ook 
hier wordt zij bij de andere soorten achtergesteld. Zij heeft een 
kleine, spitse knol, met zeer diep liggende oogen, geel, niet-melig 
vleesch, alle eigenschappen die haar minder gezocht maken. Even- 
wel heeft zij, behalve haar grooter weerstandsvermogen tegen 
ziekte, tengevolge van haar vastere consistentie het voordeel, dat 
de knollen tijdens het vervoer naar de benedenlanden nietsterk 
onderhevig zijn aan rotten. Volgens Pemimpin Pengoesaha Tanah 
van Juli 1915 is de groeiduur ongeveer vier maanden en bedraagt 
de opbrengst pl.m. 45 picol per bouw. 
Eerstgenoemde schrijfster maakt verder melding van een kên- 
tang bandoeng, die van de Preanger uit over Java moet zijn ver- 
spreid; deze heeft ronde knollen, diepe oogen en eenigszins gelig 
vleesch. Evenals de volgende is deze soort gevoelig voor ziekten. 
Algemeen, doch later ingevoerd dan de këntang djawa, zijn 
de preanger muizen, kêntang garoet (Soend.) of kêntang priangan 
(Jav.), die den vorm hebben bewaard, doch in eigenschappen zijn 
afgeweken van de hollandsche muizen. Zij zijn wateriger gewordenen 
behielden, in Holland voortgeteeld, hun „tropisch karakter’, waar- 
door zij oneetbaar werden verklaard; hier echter heeft men een toontje 
lager te zingen. Deze soort bloeit op Java niet, is meer onderhevig 
aan ziekten dan de kéntang djawa en geeft een kleiner opbrengst; 
de marktwaarde is echter aanmerkelijk hooger. De knollen zijn 
groot, ovaal van vorm, met lichte schil, vlakke oogen en wit, 
melig vleesch. Zij zijn 3 à 3'/, maand na het planten oogstbaar. 
In het bergland van Malang bij Batoe plant men nog een vierde 
soort, daar aangeduid als kéntang inggris. Deze gelijkt in vele 
opzichten op de voorgaande, doch de kleur van de schil is meer 
roodachtig; zij heeft eveneens veel last van ziekten. 
Op de Karo-hoogvlakte verbouwen de bataks hoofdzakelijk fran- 
schen, practisch gesproken de eenige geschikte soort, die men daar 
onder voorlichting van een europeesch adviseur voor de cultuur 
heeft kunnen overhouden. Door de weinige europeesche kweekers 
zijn verschillende andere nieuwe soorten met meer of minder 
succes ingevoerd, zooals Leo in den Tengger en Generaal Cronjé 
en Kruger in de Preanger; de meeste leggen het hier echter op 
den duur af wegens te groote vatbaarheid voor ziekten, vooral 
roestvlekkigheid, terwijl de opbrengst geleidelijk vermindert. 
Solanum verbascifolium, L. 
Volksnamen. Mal. Mol. (volgens Rumphius): Daoen salawar, 
Témbako oetan — Soend.: Tétér —Jav.: Tétér. 
Ongedoornde heester, tot 4 M. hoog en 15 cM. dik, op Java voorko- 
mend beneden 1450M. zeehoogte in jong bosch, nietgezellig groeiend, 
maar in sommige streken zeer algemeen (K. & V.— IX, bl. 264). 
Rumphius (VI, bl. 58) bericht van zijn Adulterina, dat een 
afkooksel van den wortel met een klein stuk groote roode gem- 
