NICOTIANA. 155 
20/1481. voorzichtig uitgetrokken, nadat het bed overvloedig is besproeid. 
indien het te beplanten terrein slechts met gras of onkruid is 
begroeid, wordt het zonder voorafgaande zuivering beploegd of 
behakt. Komt er struikgewas op voor, zooals het geval is met 
tegalans die hebben braakgelegen, dan wordt dat eerst geveld en 
na drogen verbrand. De grond wordt zes, zeven keer bewerkt en 
bovendien worden bijna overal de kluiten stukgeslagen. Desniet- 
temin is de toebereiding oppervlakkig, omdat daarvoor de broe- 
djoel wordt gebezigd, die niet diep gaat en slechts bestemd is om 
den grond open te maken. Geëgd wordt het veld niet. Soms, lang 
niet algemeen, worden op afstanden van ongeveer 4 voet voren 
getrokken om bij het uitplanten en later bij het wieden langste 
loopen en tevens om te dienen als greppels voor den afvoer van 
het regenwater. Waar men moeite heeft met den afvoer van water 
worden wel eens bedden van 3 à 4 voet breedte aangelegd. In 
Kedoe is het gebruikelijk om, ook waar men geen last van water 
heeft, bedden aan te leggen van 6 à 10 voet lengte, zelden langer; 
men zegt, dat dit verband houdt met de over het algemeen ge- 
ringe dikte van de bouwkruin. 
Als de grond klaar is om te beplanten, worden op 2 X 3 of 
21,2 /, of 33 voet, meestal echter veel dichter opeen, plant- 
gaten gemaakt. Op een bouw kunnen dus van 8000 tot meer dan 
14000 planten komen te staan. Zooveel tegelijk plant echter een 
gezin niet; men bepaalt zich in den regel tot 3 à 6000 boomen. 
In Rembang en in de laagvlakte van Pekalongan plant men uit 
in kuilen, die tijdens het groeien geleidelijk met aarde worden 
gevuld. Dit geschiedt op grond van de overweging, dat het scheu- 
ren van den grond bij droogte op die wijze wordt getemperd en 
dat in elk geval het wortelstelsel van de tabak minder zal worden 
geschaad. Men begint in Rembang met vóór het planten den kuil 
flink te begieten. Een nadeel van deze methode is, dat, als er wat 
veel regen valt, het in de kuilen achterblijvende, stilstaande water 
aanleiding geeft tot rotten van de wortels, ziekten en tenslotte af- 
sterven van het gewas. Op stijve, minder doorlatende gronden is 
deze cultuurwijze dan ook zeker te ontraden. 
Het uitplanten, gewoonlijk niet meer dan één zaailing in elk gat, 
geschiedt doorgaans in den middag tegen vier uur, om te voorkomen, 
dat de plantjes aan de felle zon worden blootgesteld. Onmiddellijk 
krijgt elke plant een beschutsel daartegen, waartoe veelal stukken 
pisangbladscheede worden gebruikt, die vooraf zijn ontdaan van de 
binnen- of buitenhuid om de buigzaamheid te bevorderen. Die schut- 
sels worden met bamboepinnen vastgezet of wel eenvoudig met 
aardkluiten bezwaard. Voor zoover zij na veertien dagen nog niet 
vergaan of door den wind verstrooid zijn, worden zij weggenomen. 
In streken met geringen regenval en droge atmosfeer moet 
dagelijks worden begoten, totdat de plantjes zich na ongeveer een 
week hebben hersteld. Na dien tijd giet men naar behoefte om 
de twee of drie dagen tot het product oogstbaar is. Niet geslaagde 
exemplaren worden bij het eerste wieden vervangen, bij voorkeur 
door zaailingen van gelijken leeftijd, welke op speenbedden in 
voorraad worden gehouden. 
Wanneer het gewas een frisch groene kleur heeft aangenomen 
Plantveld. 
Planten. 
Onderhoud. 
