256/7434. 
Oogst. 
Bereiding. 
156 SOLANACEAE. 
en het onkruid zich begint te ontwikkelen, wordt voor het eerst 
gewied. Twee of drie weken later wordt dit herhaald ; alsdan wordt 
tevens de grond losgemaakt en worden de planten aangeaard, zoodat 
ten slotte de rijen er uitzien, alsof men op bedden had geplant. 
Het wieden gaat in den regel, soms alleen de eerste maal, soms 
beide keeren, gepaard met het toedienen van mest, aan elke plant 
een handvol. In de Preanger bezigt men daartoe bij voorkeur mest 
van pluimvee, soms vermengd met gebrande zemelen, gebranden 
mest van paarden en vee en veegsel van de erven. 
De zich ontwikkelende zijloten worden geregeld weggenomen 
en op den leeftijd van 2 à 2!/, maand worden de toppen uitge- 
knepen. Tegen den tijd dat de bloemknoppen zich vormen, ver- 
wijdert men ook de 2 of 4 oudste bladeren, die tabak zouden le- 
veren van flauwen smaak; aan een goed geslaagden boom laat 
de inlander, dien het voor kerftabak om dikke, kleverige blade- 
ren te doen is, er H2 of 14 en zelden meer dan 20. Indien het zand- 
blad verkoopbaar is als krosok, laat men het niet onbenut, doch 
anders blijft het op het veld liggen. 
Negentig tot honderd dagen na het uitplanten beginnen de on- 
derste bladeren geel en slap te worden en neemt de oogst een aan- 
vang. Men plukt in de morgenuren, als de dauw is opgedroogd, blad 
voor blad of enkele bladeren tegelijk, naarmate ze rijpen, eerst de 
onderste en gewoonlijk niet meer dan drie, hoogstens zes. Deze wor- 
den Kèpèl genoemd en zijn het minst in kwaliteit. Twee of drie we- 
ken later worden de middelste bladeren ingezameld, van elke plant 
6 en in gunstige omstandigheden 7 of 8. Deze middenbladeren 
heeten fêngahan, in Kedoe ook wel ampadan. Het laatst komen aan 
de beurt de topbladeren, dat zijn die welke voorkomen aan het 
bovenste derde deel van den stengel; hun aantal bedraagt 6 tot14. 
In de Preanger Regentschappen heeten die topbladeren kikitir, in 
Midden- en Oost-Java oeratan, in Kedoe ook wel fjingkrikan, in 
het Tegalsche darmpasan of rampasan. De drie verschillende oog- 
sten worden uit elkaar gehouden: dien van de topbladeren be- 
schouwt de inlander als de beste voor kerftabak omdat zij, het 
langst aan de plant blijvende en gedurende den tijd van den min- 
sten regenval rijpende, pittig en geurig product leveren. 
Vóór de bladeren geschikt zijn om te worden gekorven laat 
men ze een lichte broeiing ondergaan. Zij worden daartoe vlak 
uitgestreken, bij de stelen tot kleine bossen bijeengebonden en 
verzameld op een met pisangbladeren belegde bamboe bank; 
daarop worden zij met pisangbladeren afgedekt. In de Soenda- 
landen, waar de huizen uit den grond zijn gebouwd, worden de 
bladeren op den vloer op hoopen of, als zij gebost zijn, in rijen 
gelegd met de stelen omhoog. Naar gelang van de weersgesteld- 
heid en de mate van rijpheid duurt het afsterven drie dagen tot 
een week, Gaandeweg wordt het product soepel; heeft het een 
geelgroene kleur aangenomen, dan worden de hoopen uitelkaar 
genomen en de bladeren stuk voor stuk voorzichtig uitgestreken. 
De breedste, gave exemplaren die tevens een gelijkmatige kleur 
hebben, worden afgezonderd om te worden gebruikt als buitenblad - 
voor de rollen bij het kerven. Die rollen worden gemaakt van 10 
tot 15 gestripte bladeren. 
: 
\ 
de en 
theta > NS pv, om 
