Wortels. 
Hout. 
Bast. 
Chemie, 
2583/7741. 
166 BIGNONIACEAE. 
cM. dik, op Java verstrooid groeiend beneden 800 M. zeehoogte, 
vooral in de laagvlakte (K. & V.—l, bl. 66). 
De wortels worden volgens een aanteekening van Scheffer in 
Hasskarl’s Nut met andere middelen gebruikt tegen impotentia virilis. 
Op Java wordt het hout, te klein en te weinig duurzaam zijnde, 
door de inlanders niet benut (K. & V.); volgens Koorders vindt 
het te Manila toepassing in de lucifersindustrie (Tectona III, bl. 
121). Dezelfde deelt in zijn Minahassa mede, dat op Noord-Ce- 
lebes „het zachte gedeelte tusschen den bast en het hout” dient 
als bloedstelpend middel. 
De bittere bast, die geregeld in den inlandschen medicijnhandel 
te Batavia verkrijgbaar is, wordt aangewend tegen maagaandoe- 
ningen. Van der Burg (Geneesheer III, bl. 281) zegt, dat hij ge- 
stampt en met water vermengd wordt ingenomen, vooral bij een 
gevoel van branding in de maagstreek, gepaard gaande met ge- 
brek aan eetlust. Dit is ontleend aan Hasskarl’s Nut No. 758, waar 
verder wordt medegedeeld, dat de (jonge) bladeren en bloemen 
worden gegeten, evenals de onrijpe vruchten, als die 2 à 3 voet 
lang zijn: zij worden na verwijderen van de zaden gekookt. 
Voor het chemisch onderzoek, zie Boorsma, Plantenstoffen II, bl. 42. 
In het Museum: Hout, bast. 
Dolichandrone longissima, Schum. (D. Rheedii, Seem.). 
Volksnamen. Mal.: Kajoe koeda (Mol.), Kajoe pêlompong 
(Menad.) — Soend.: Kidjaran — Jav.: Kadjëng kapal, Kajoe 
djaran, Kajoe pélok — Mad.: Kadjoe djharan binèk. 
Zeer kromme, lage boom, 6 à 10 M. hoog en tot 40 cM. dik, 
‚ verbreid over tropisch Azië, alleen groeiend òf vlak aan het strand, 
Hout. 
Bladeren. 
òf in het mangrovegebied, vooral in kreken en aan riviermondingen, 
in sommige streken nogal algemeen (K. & V. — I, bl. 69). Rumphius 
vermeldt hem (III, bl. 73) onder den naam van Lignum equinum 
en zegt, dat de takken wel als levende heining worden geplant, 
omdat zij zeer licht wortelschieten. 
Het hout beschrijft hij als vuilwit, omtrent het midden roodachtig, 
doch opdrogend wordt het gelijkmatig lichtgrauw. Het is week 
en gemakkelijk te bewerken, maar niet duurzaam; men gebruikt 
het voor allerhande doosjes, klein huisraad, speelgoed, houten 
trippen die de inlanders dragen in de plaats van schoenen, enz. 
De armdikke takken zaagt men tot korte stukken om te dienen 
tot drijfhouten voor netten; nog versch zijnde doorboort men die 
met een gloeiend ijzer, tengevolge waarvan zij snel opdrogen. 
Voor dit doel zijn zij beter geschikt dan de ademwortels der 
mangroven of takken van den poelai (Alstonia), die het water op- 
zuigen en langzaam drogen, waardoor de netten bederven (Rum- 
phius). Koorders zegt in zijn Minahassa, dat men uit het hout 
scheeden en gevesten voor wapens snijdt en in het Natuurk. 
Tijdschr. v. N. Il. dl 48, bl. 86, dat op Karimon djawa de drij- 
vers voor vischnetten algemeen van dit hout worden vervaardigd. 
Op Madoera bezigt men het voor het snijden van maskers voor 
de topèng (Vorderman, Madoeroesche planten No. 117). 
Daar wordt volgens denzelfden een koud aftreksel van de bla- 
deren als spoeling gebruikt tegen mondspruw. 
