2710/8411. 
Cultuur. 
204 RUBIACEAE. 
van daar naar verschillende landen, ook Java, overgebracht. De 
gedroogde zijwortels zijn de officineele Radix Ipecacuanhae of 
braakwortel, gebruikt o.a. als middel tegen dysenterie. 
De cultuur is warm aanbevolen, omdat de natuurlijke groei- 
plaatsen op de grenzen van Brazilië en Bolivia zeer moeilijk te 
genaken zijn en de meer toegankelijke streken reeds zijn afge- 
zocht. Ipecacuanha verlangt een diepen, humusrijken bodem en 
veel schaduw. Blijkens Van Romburgh’s Aanteekeningen, bl. 25, 
werd in den cultuurtuin te Tjikeumeuh een aanplantje aangelegd 
in de schaduw van onder Albizzia staande koffieboomen. Het 
materiaal was verkregen door scheuren van oudere exemplaren 
en werd uitgezet op een onderlingen afstand van 90 cM. Succes 
bleef uit, wat Van Romburgh toeschreef aan de zware regens. 
De Verslagen omtrent ’s Lands Plantentuin, waarin in den aan- 
vang geregeld werd gerapporteerd omtrent ipecac, vermelden 
insgelijks slechts mislukking: onder dak zien de planten er ge- 
zond en krachtig uit, doch bij overplanten in den vollen grond 
gaan zij onveranderlijk kwijnen en sterven tenslotte. Dit was de 
bevinding van Scheffer. Van Romburgh plantte in 1892 (Verslag, 
bl. 43) ipecac opnieuw uit op eenige zeer zwaar met bladaarde 
bemeste stukjes grond in den cultuurtuin en had het jaar daarop 
(Verslag 1893, bl. 48) van 33 planten niet meer dan 18 gram wortels 
te oogsten. Over 1898 wordt gerapporteerd (bl. 24), dat ondanks 
alle zorgen de planten waren gestorven op 3 na, die in potten 
werden opgenomen. Het verslag over 1899, bl. 37, vermeldt een 
nieuwen aanvoer van planten uit de Straits, die deels in potten in de 
kweekerij werden gehouden, deels buiten in lichte schaduw wer- 
den geplaatst, beide met ongunstig resultaat. De cultuur werd dan 
ook „zonder beding voorshands pertinent ontraden”. Het verslag - 
over 1901 zegt, dat langzaam alle planten afstierven. Elders zijn 
de resultaten even weinig bemoedigend. In Eng.-Indië was men 
ook reeds in den tijd van Scheffer aan het experimenteeren zon- 
der veel hoop op succes (Tropical Agriculturist 1911, bl. 571). 
In het Straits-Bulletin 1908, bl. 134, schreef Ridley, dat op het 
Mal. Schiereiland de cultuur van ipecacuanha nergens eenig succes 
had gehad, behalve op één onderneming in Selangor (dit is de 
Highlands and Lowlands Rubber Co. Ltd). Hijzelf bevond, dat de 
plant uiterst gevoelig is voor snelle afwisselingen van het weer; 
door droge hitte lijdt zij even sterk als door zware regens. Het 
verkrijgen van plantmateriaal is zeer moeilijk. Zaad brengt de 
ipecacuanha op het Mal. Schiereiland niet voort en de hoeveelheid 
stengels, die bij inachtneming van bijzondere voorzorgen wel gestekt 
kunnen worden, is per plant niet groot, zoodat practisch de ver- 
menigvuldiging alleen mogelijk is door stukken van den wor- 
telstok, welke echter daarvoor zelfs bij een dikte van niet meer 
dan '/,s inch reeds bruikbaar zijn. De wortelstok wordt daartoe 
onder een stolp op vochtig schoon zand op een warme plaats 
gezet; na verloop van eenige weken vormen zich aan de snijvlak- 
ken knoppen, gevolgd door fijne worteltjes, waarop men den wor- 
telstok in tweeën kan deelen en de beide stukken uitplanten. Men 
ervoer, dat de eerste oogst op verschen grond vrij bevredigend 
kan zijn, doch onveranderlijk is een tweede oogst slecht; tot weel- 
L 
Per dede ee nit nn 
