Bladeren. 
Vruchten. 
2175/8594. 
Bladeren. 
218 CUCURBICACEAE. 
wilde klimplant, groeiende aan de kanten der rivieren en in 
droge sagobosschen. 
Deze plant, zegt hij, is een heilzaam medicament tegen aam- 
borstigheid en ingenomen venijn, doch zij moet voorzichtig worden 
gebruikt. Tegen asthma neemt men de jonge bladeren met een 
weinig ajuin en sap van lémon swanggien geeft dit den patiënt in. 
Bij aamborstigheid neemt men de jonge bladeren met die van raoe 
hoetan. (Dracontomelum spec.), een weinig roode ajuin en het 
sap van lémon swanggi, poft dat alles in een pisangblad en laat 
den lijder het sap drinken. Stoelgang en heftig braken zullen daarop 
volgen. Voor hetzelfde doel wordt ook het vezelskelet der rijpe 
vruchten gebruikt; deze zijn iets grooter dan een ei, aan den steel- 
kant toegespitst als een peer, onrijp groen, met elf donkere stre- 
pen in de lengte, zeer sappig en walgelijk bitter. Oud geworden 
zijnde is de dunne schil broos en het vruchtvleesch veranderd 
in een luffasponsje. Om braking op te wekken acht R. nog het beste 
een half skelet te nemen, dat een half uur in een kommetje water 
te weeken, dan zachtjes uit te drukken en bij het vocht wat halija 
padi te voegen. Dat wordt dan gedronken om een vuile maag 
of beklemde borst door braken te zuiveren. Ook op die wijze toe- 
gepast, houdt het vomeeren echter aan en is heftig ; soms eindigt 
het in bloedbraken en hevige maagpijnen. De werking wordt ge- 
stuit, door de vruchten van Soulamea amara, Lamk met een weinig 
halija padi en sirihpinang te kauwen en het sap gedeeltelijk in te 
slikken, gedeeltelijk op de maag te smeren. 
De gemeene man op Makasser, die, zooals herhaaldelijk: bij 
Rumphius blijkt, smaak heeft voor bittere dingen, zou niet alleen 
de bladeren koken onder andere sajoer, doch ook de heel jonge 
vruchten eten. Dat het hem wel bekome. 
Luffa cylindrica, Roem. (L. aegyptica, Mill, L. Cattu-Pin- 
cinna, Ser.,L. pentandra, Roxb., L. Petola, Ser.) 
Volksnamen. Mal. : Bloesdroe (Batavia), Hoeroeng djawa 
(Palemb.), Kêtola (Palemb.), Pétola pandjang (Mol.), P. tjina 
(Mol.), Timpoet (Palemb.) — Soend. : Lopang, Ojong — Jav.: 
Bêtroe. 
Deze Luffa-soort wordt op Java gekweekt en gebruikt op de- 
zelfde wijze als L. acutangula, Roxb.; zij is er echter, tenminste 
in het westelijk deel, veel minder algemeen. Uitvoerige berichten 
omtrent haar vindt men onder den naam van Petola bij Rum- 
phius (V, bl. 405), die mededeelt, dat zij waarschijnlijk afkomstig is 
van China en op Ambon tamelijk algemeen werd geplant op de erven 
of aan de kanten der tuinen. Men zet ze op een heuveltje van mulle 
aarde en leidt ze op latten; de jonge zijscheuten en bladeren moet 
men hier en daar afbreken om veel vruchten te verkrijgen. 
De jonge bladeren kunnen worden gegeten, doch alleen zijn zij 
te waterig en te laf, zoodat zij met andere moeskruiden moeten 
worden gemengd. Zij zijn bijzonder geschikt voor het maken van 
bëbotok. Mevr. Kloppenburg deelt mede, dat de bladeren van bloes- 
droe *) met water worden gestampt en het gezeefde vocht wordt 
1) De onder No. 84 in haar Plantenatlas afgebeelde vrucht is niet L. 
acutangula, Koxb., zooals het onderschrift luidt, doch moet L. cylindrica zijn. 
| 
| 
Re 
at en Ko han ann 
