215,8598. 
Cultuur. 
220 CUCURBITACEAE. 
vrij zacht en soepel. Aanbeveling verdient het’t ondereind van de 
vruchten weg te snijden, waardoor het vocht beter kan uitdruipen. 
Het vezelnet wordt alsdan uit de vruchten genomen door een der 
vingers tusschen het net en de schil te steken, waardoor de laatste 
opensplijt. Het net wordt onmiddellijk geworpen in een kuip, inhou- 
dende 60 gallons water waarin 5 lbs gebluschte kalk is gedaan. Ge- 
durende een paar minuten worden de luffa’s daarin geroerd, daarna 
uitgeslagen en in een tochtige loods gedroogd. Geschiedt het drogen 
te vlug, dan worden de sponsen broos; echter mogen zij ook weer 
niet te langzaam drogen met het oog op het gevaar van aantasten door 
schimmels. De kalk voorkomt evenwel het beschimmelen in vrij 
groote mate en wordt om geen andere reden bij het waschwater 
gevoegd. Zijn de luffa’s droog, dan kunnen de zaden er gemakkelijk 
worden uitgeschud. Voorde verzending worden zij netjes platgedrukt 
en geperst, dus niet opengesneden. De lengte is van overwegenden 
invloed op de waarde. In Pflanzer 1911, bl. 156, komt het vol- 
gende overzicht voor van de waarde franco Hamburg per 100 stuks: 
van 20 tot 25 cM. Mark 1.75 
” 25 » 30 ” » 2.25 
” 30 » 35 »” ED) A 
” 35 ” 40 »” » 6. ej 
» 40 » 45 EI) » On 
” 50 » 5 2 ” ” WO 
In het Museum: Luffa’s. 
Citrullus vulgaris, Schrad. (C. edulis, Spach., Cucur- 
bita Cbr ublwssd), | 
Volksnamen. Watermeloen —In vele inl. talen: Sémangka. 
De Anguria indica, aldus Rumphius (V, bl. 400), ís een krui- 
pend, door den geheelen orient bekend gewas, met lange stengels 
langs den grond loopend als de komkommers, doch zich veel meer 
uitbreidende. Op Java wordt de sëmangka volgens De Bie (Inl. 
Landb. [, bl. 123) slechts nu en dan op sawahs, doch gewoonlijk 
op tegalgronden—in het algemeen echter niet veel en zeer locaal — 
verbouwd. Het best gedijt zij op losse gronden met een hoog kalk- 
gehalte; de bodem moet minstens twee maal worden behakt. Ook - 
Rumphius wijst er op, dat zij een goedbewerkten, vochtigen grond 
verlangt en geen regen verdraagt; wel mag de grond worden be- 
goten, de plant zelf echter niet. De Bie vermeldt voorts, dat zij zeer 
dankbaar is voor mest, vooral afval van gevogelte. 
Twee of drie weken na het uitzaaien —2 of 3 zaden in een plant- 
gat — zijn de jonge plantjes uitgeschoten. Voor de aanplant in bloei 
staat, wat samenvalt met het einde der tweede maand, wordt hij 
een of twee maal gewied en tevenseen weinig aangeaard. Wordt de 
plant niet geleid, dan bestaat er veel kans, vooral bij eenigszins veel- 
vuldige regens, dat de vruchten verrotten, doch ofschoon de in- 
landsche boer dat natuurlijk weet, laat hij de plant toch meestal 
kruipen (De Bie). Sollewijn Gelpke (bl. 134) beschrijft de cultuur 
integendeel als een waarvoor men zich te Toeloeng Agoeng veel 
moeite geeft; het is, zegt hij, de eenige polowidjo voor welke 
de javaan het zaad niet maar neemt waar hij het krijgen kan. 
Liefst bezigt hij zaad van kleigrond die veel kalk bevat, want 
EE 
