ï 
4 2175/8615. 
2175/8616. 
2715/8622. 
TRICHOSANTHES — CUCURBIT A. 229 
?Trichosanthes spec. 
Volksnamen. Soend.: Balèjor. 
De bladeren worden, gewreven, op door tijgers geslagen wonden 
gelegd om de tijgerharen te doen uitstooten; de vrucht wordt 
geschild, fijngesneden en tot groente gekookt. De zaden worden 
aangewend als de bladeren en voor nog werkzamer gehouden 
dan deze (Hasskarl, Het Nut No. 154). 
Hodgsonia macrocarpa, Cogn. (H. heteroclita, H. f. & 
Th,Trichosanthes Kadam, Mig. T.macrocarpa, Bl). 
Volksnamen. Mal: Akar képajang, Biloengking (Pad. Bovenl.), 
Kadam, Sangkérèngan (W. Born.) — Soend.: Areuj pitjoeng 
tjèlêng. 
Liaan van aanzienlijke lengte van het westelijk deel van den 
archipel, in de Padangsche Bovenlanden groeiend op een hoogte 
van 4 à 5000 voet, vooral aan de westelijke helling van den Sing- 
galang; blijkens een uitde Westerafd. v. Borneo ontvangen bericht 
komt zij ook veel voor in de bosschen van Sintang. 
Deze plant draagt rijkelijk vrucht—volgens eene opgave van 
inlandsche zijde —van af het 5e of 6e levensjaar en zou 60 à 70 
jaar in productie blijven; de opbrengst per plant wordt opge- 
geven 50 tot 100 vruchten per jaar te bedragen. Die vruchten hebben 
den vorm en de grootte van een kalebas en zijn rijp fraai geel; 
zij bevatten 7 of 8 groote, harde pitten, waaruit de bevolking een 
zeer bruikbare, boterachtige spijsolie perst. De zaden van 12—vol- 
gens een andere opgave van 20— vruchten geven een flesch olie, 
die men, om rans worden te voorkomen, na het persen verhit. 
Een onderzoek naar de olie is gepubliceerd in Bull. No. 30 
(1904) van het Kol. Museum, bl. 163 en in Straits Bulletin Octo- 
ber 1913, bl. 67. Zij is reuk- en smaakloos, smelt bij 21° C. 
en bestaat voor %/; deel uit tripalmitine (Tijdschr. d. Ind. Mij 
v. N. & L. dl 9, bl. 366 en Van Hasselt in Veth's Sumatra-ex- 
peditie, Volksbeschrijving, bl. 316). 
In het Museum: Zaden, olie. 
Cucurbita moschata, Duch. 
Volksnamen. Mal.: Laboe ambon (Mol.), L. kastéla (Mol), 
L. mérah, L. parang — Soend.: Waloeh —Jav.: Waloeh. 
Een algemeene vrucht door het geheele Oosten, op Ambon zoo 
verbreid, dat men haar voor inheemsch houdt, is de Pepo in- 
dicus. Zij wil liever langs den grond kruipen dan aan latten 
hangen, zoodat men haar plant in een mullen grond, waar men 
allerlei afval neersmijt (Rumphius V, bl. 399). De Bie (Inl. Landb. 
IL, bl. 2) zegt van de waloeh, dat zij wordt geplant op geheel 
dezelfde wijze als Benincasa hispida, Cogn. 
De bladeren zag ik op de pasar te Batavia te koop aanbieden 
voor lalab en sajoer; voor dat doel zijn zij zeer gezocht. 
De vruchten worden volgens De Bie geplukt voor zij volkomen 
rijp zijn; hij beschrijft ze als rond, aan den benedenkant sterker 
afgeplat dan van boven, zoodat zij den vorm hebben van een 
zoetemelksche kaas met ondiepe groeven (als een meloen). Meer 
omvattend is de beschrijving van Rumphius, die terecht zegt, dat 
Cultuur. 
Bladeren, 
Vruchten. 
