E- 
4 
d 
EE Ad 
ECLIPTA — HELIANTHUS._ 243 
280/9192. tigen, doch vezeligen bast, waaronder een houtachtige laag ligt, 
welke een droog, wit merg omsluit. Dit merg, op de venijnige 
steken van ikan swanggi, pijlstaart e. d. gelegd, stilt de pijn en 
als de oogen verhit zijn en steken, wat veel voorkomt bij zeeva- 
renden tengevolge van groote hitte en zonnebrand, dan perst men 
het sap uit het hart van de dikke stengels en druppelt dat, met 
water verdund, ín. Voorts nemen de inlanders de van de stengels 
geschraapte schors, ontdaan van het buitenste ruige velletje, kneu- 
zen die een weinig, en koken haar ín versche klapperolie, waar- 
_ na zij warm wordt gelegd op allerhande wonden, die daardoor 
voorspoedig genezen. Ook gebruikt men de groene toppen der 
stengels of een tweetal bladeren, kneust die een weinig en poft 
ze in de heete asch, na ze in een heel blad te hebben gewik- 
keld; het alsdan daaruit geperste sap dient voor het genezen van 
kleine vleeschwonden en zweren. De stengels met de bladeren, in 
water gekookt en gedronken, verslaan den brand bij koorts. 
De bladeren worden zoowel rauw als gekookt als moeskruid genut- 
tigd, doch kunnen wegens hun wreeden smaak en sterke diuretische 
eigenschappen niet te vaak worden opgedischt. De visschers eten de 
jonge gele bladeren rauw bij visch en bokasan, doch meer worden zij, 
met visch of schilpadvleesch toebereid, gekookt genuttigd. Dan zijn zij 
volgens R. een gezónde kost, die sterk en gemakkelijk doet uri- 
neeren. De chineezen en javanen eten de bladeren weinig, doch 
wasschen zich met een afkooksel ervan tegen jeuk. Men moet 
zich wachten om de bloemen onder het moeskruid te koken, want 
die veroorzaken een geweldige roering (Rumph.). 
In de nieuwere literatuur, voor zoover niet berustend op Rum- 
phius, vindt men weinig omtrent toepassingen van Wedeliasoorten. 
Ridley vermeldt in Mal. Geneesmiddelen op bl. 34 van W. biflora, 
de saroeni laoet, dat het kruid uitwendig wordt gebruikt tegen 
zweren en op bl. 45, dat de fijngewreven bladeren met koemelk 
gedurende 40 dagen worden aangewend (hoe?) om vrouwen na 
de bevalling op krachten te doen komen. De Clercq (No. 3501) 
zegt, dat de jonge bladeren van W. biflora dienen tot het kruiden 
van spijzen en Backer (Teysmannia 1914, bl. 747, dat deze plant 
in Cheribon een goed veevoeder wordt genoemd. Het is daarom 
niet zeer waarschijnlijk, dat zij op Alor giftig zou zijn, gelijk 
valt af te leiden uit Indische Vergiftrapporten No. 98. Daar wordt 
„medegedeeld van de lohawang, geïdentificeerd als Wollastonia 
glabrata, DC. = Wedelia biflora, dat het een overal aan het strand 
groeiend kruid is, dat bij geiten, die ervan eten, krampen en voort- 
durend braken veroorzaakt, ende dieren binnen hetetmaal doetsterven. 
Van Wedelia moluccana, Boerl. vermeldt De Clercq de ook door 
R. genoemde toepassingen als groente en als wondheelend middel. 
Helianthus annuus, L. 
Volksnamen. Mal.: Kêmbang mata hari—Soend.: Srêngéngé. 
De zonnebloem, oorspronkelijk thuisbehoorend in Mexico doch 
thans een ware cosmopoliet, wordt hier overal als siergewas aan- 
getroffen. Als onafscheidelijk gezel van de hoemapadií, pleegt voorts 
de soendasche landbouwer wat zonnebloemen te planten langs den 
rand van zijn veld, desnoods hier en daar of dwars over het 
Bladeren. 
Voorkomen. 
