6 ALGEN. 



rd. De duur van het bleeken hangt af van het weer: is dat 

 zeer gunstig, dan kan het in 24 uur zijn afgeloopen, maar gewoonlijk 

 neemt het verscheiden dagen in beslag. Dauw vergemakkelijkt het 

 werk in hooge male. Als het bleeken is beëindigd vormen de algen min 

 of meer samenhangende vellen, die opgerold en voorloopig opgeslagen 

 worden. Andere wiersoorten worden afzonderlijk, doch op dezelfde 

 wijze, behandeld : eerst tijdens het koken heeft de vermenging plaats. 



De gebleekte wieren worden gekookt in ketels van ongeveer 790 

 gallon inhoud : de verwarming geschiedt soms boven een open vuur, 

 soms door het inlaten van stoom. In den regel wordt 95 a 100 

 gallon water genomen op 16.5 eng. pond wier, doch de verhouding is 

 afhankelijk van het weer en de kwaliteit der te verwerken grond- 

 stof : is de lucht gedekt en/of de grondstof van minder hoedanig- 

 heid, dan gebruikt men minder water. Als Gelidium Amansii 5 of 

 6 uur heeft gekookt, andere soorten langer, dan wordt \h gallon 

 azijn of twee ons zwavelzuur in den ketel gesprenkeld en 39 gallon 

 water bijgevoegd ; het verhitten wordt dan hervat en als het kook- 

 punt bereikt is nog een half uur lang voortgezet. Het extract 

 moet nu gefiltreerd en verhard worden. Het eerste geschiedt door 

 een grof, in een raam gespannen weefsel van hennep of katoen, waar- 

 onder een tweede doek of zak is aangebracht ; het vocht wordt daar 

 doorheen geperst. Hetgeen het weefsel niet doorlaat wordt opnieuw 

 gedurende vier uur gekookt en op dezelfde wijze behandeld. De ge- 

 zuiverde vloeistof wordt overgelepeld in houten troggen van vaste 

 afmetingen, die waterpas zijn opgesteld; zij stolt in 18 uren. Het 

 aanwezige vocht wordt nu verwijderd door uitvriezen. De in stangen 

 verdeelde inhoud wordt op matten of planken uitgelegd, ongeveer 1 

 voet van den bodem. Als het zeer koud is loopt dit onderdeel van 

 het werk af in één nacht, doch gewoonlijk duurt het twee of drie 

 etmalen. Ten slotte worden de stangen gedroogd in de zon. Hofstede 

 (Alg. ! andbouwweekblad Oct. 1921, bl. 738) heeft nagespeurd, hoe het 

 uitdrijven van het water in zijn werk gaat. Hij bevond, dat droge 

 koude met weinig variatie onder en boven het vriespunt een essen- 

 tieel vereischte is, omdat als de temperatuur iets boven het nul- 

 punt stijgt de ijskristallen smelten en het smeltwater wegloopt, 

 terwijl het wordt vastgehouden indien de verhooging meer dan enkele 

 graden bedraagt, wat dan ten gevolge heeft, dat de stangen bij ver- 

 der drogen veranderen in wanstaltige, hoornachtige stukken met 

 donkere tint. Hij slaagde er niet in met kunstmatige koude het ja- 

 pansche proces na te bootsen, doch de technische bezwaren moeien 

 te overwinnen zijn; in Scientific American van Oct. 1920 komt een 

 beschrijving voor van een in Californië gevolgde methode van agar- 

 agar bereiding met kunstmatig bevriezen. De mogelijkheid om lui 

 doel lan^'s anderen weg te bereiken is niet uitgesloten. In Bulletin 

 économique de L' Indochine 1910, bl. 383 wordt medegedeeld, dat in 

 Anam (de provincie Phu Yen), dus tusschen de keerkringen, een wei- 

 nig 'jrlnsc wordt gemaakl door drogen van de gelei in de zon. Dit 

 gelukte ook aan Hofstede; door vrij dikke gelei uit te gieten in 

 een dunne laag verkreeg hij stevige vellen van 0.1 mM. en meer 

 dikte, doch in deze methode ziet hij hoogstens iets voor een huis- 

 industrie in streken waar de brandstof uiterst goedkoop is. 



In het Museum: Eenige eetbare algen. 



