14 FUNGI. 



ontlastingen worden daardoor geleidelijk zeldzamer, de pols voller 

 en krachtiger en meestentijds volgt spoedig herstel. 



Als voedingsmiddel zijn de champignons vooral bij de inlanders 

 niet van belang ontbloot. Almerood, een uitzondering op i\^n regel, 

 dat de hollander een heillooze vrees heeft voor fungi, zegt in het 

 Tijdschr. v. Land- & Tuinbouw ter aangehaalde plaatse, dat hij jaren- 

 lang in <\q\\ regenmoesson zwammen heeft genuttigd, hetzij gestoofd, 

 hetzij als sajoer, en dat er in de desa's dagelijks enorme hoeveel- 

 heden van worden verorberd. De door hem vermelde soendasche namen 

 van eetbare soorten, waarvan men er enkele terug vindt met een op- 

 pervlakkige beschrijving van Soemodirdjo in den reeds vermelden 

 jaargang van het Tijdschr. v. Inl. Geneeskundigen, bl. 119, zijn 

 opgenomen in het volgendein den loop der jaren gemaakte overzicht. 



Soepa arnis (Marasmius spec.) is volgens Soemodirdjo half zoo groot als een 

 rijksdaalder, wit van kleur, groeiend op dood hout. Te Buitenzorg werd 

 een roomkleurig getinte fungus van dien naam herhaaldelijk aange- 

 troffen op doode klapperstammen ; hij heeft een ietwat bedorven 

 vetlucht, smaakt niet zoet en eenigszins ransig en is zeer gezocht om 

 geroosterd of in de sajoer te eten. Soepa amis is de naam ook van 

 verschillende Pleurotus-soorten. 



Soepa b'êdjog. 



Soepa bedoeg. 



Soepa bèjas (Schizophyllum commune fries) is volgens Almerood na koeping 

 tikoes (Auricularia) het meest algemeen ; het is een van de kleinste 

 soorten, zeer taai, moet lang worden gekookt, doch verdient de aandacht 

 wegens haar geur en smaak. 



Soepa béntcli (Lycoperdon snee), ook te Buitenzorg als eetbaar bekend, wordt 

 in het Tijdschr. v. Inl. Geneeskundigen 1895, bl. 13 gerangschikt onder 

 de giftige. De soepa bentéli of s. bawang van Buitenzorg is zoo groot 

 als een knikker, grijsachtig of rosé getint: de reuk is eenigszins ransig, 

 de smaak idem en heeft tegelijkertijd iets loogachtigs. Zij is zeer 

 algemeen op beschaduwde plekken. 



So?pa beunjeur. 



Soepa bleniin. 



Soepa boelan of s. sanggal is te Buitenzorg zeer gezocht; het is een groote padden- 

 stoel met dikken, langen steel en een hoed waarvan de bovenzijde alle 

 overgangen van grijs naar donkerbruin vertoont. De reuk is ransig, 

 doch de smaak niet. Dit is de in Teysmannia 1921, bl. 170 bedoelde 

 djamoer rajap (mal.) = soepa r/n/og(soend.),Collybiaeurhizav. hoehnel, 

 die vooral in den regentijd opschiet uit termietennesten 

 dajak (?deujak) wordt door Almerood gesteld hoven de in blik geconser- 

 veerde champignons en aanbevolen om te stoven. 

 djangkar. 

 djantoeng. 



So pa djèngkol. 



Soepa dj', rami. 



Soepa gènggè is volgens Soemodirdjo iets kleiner dan een kwartje, wit van kleur ; 

 in het Tijdschr. v. Inl. Geneesk. 1895, bl. 13 wordt deze soort schadelijk 

 genoemd. 

 hadji. 



harèndong (Inocybe spec.) is een tamelijk kort gesteelde, vleezige zwam, 



die een ietwat benauwenden geur be7.il doch behoort tot de meest 



D ied is radiair bruin vezelig, de steel 



lichter van kleur; de plaatjes zijn aardklcurig, sterk klokvormig met 



omgebogen rand. 



Soepa hatè, Soend. Mal. djamoer ati (Boletus subtomentosus fries) is een 

 ikende, te Buitenzorg veelvuldig voorkomende en ook 

 in Europa beschouwde broodzwam; de hoed is kussenvor- 



mig, licht tot donkergeelbruin, aan de lezel met een dikke 



laag fijne buisjes, aanvankelijk goudgeel, later overgaand ingroengeel. 

 liet vleesch is zacht, aan de lucht bij doorbreken zwak blauw en 



