76 HYDROCHARITACEAE-ÜRAMINEAE. 



Enalus acoroides steud. (E n h a 1 u. s K o e n i gii rich.). 



Volksnamen. Zeekalmoes, Zeelisch — Mal.: Dëringoe laoet 



(vuig.), Djëringaoe laoet, Lalamon (Ambon), Latoh, Sétoe - 



Minangk. : Djari amboen, Dj. amoen — Soend.: Lamoen — 



Jav. : Djëlamoen, ?Goedir, Latoeh, Latoh — Mad. : Bi-lam- 



bi, ?Goedir, Rëbha tasèk — Kangean : Iboesan, Samoli — 



Bali: Lamoen — Sangi: Gilamoe — Gorontalo: Jami — Bwoolsch: 



Ilafnoengo — Mak. : Barna, Lawi-lawi — Boeg. : Lawi-lawi, 



Woenga tanri — Cerara : Lalanoeit (Piroe) — Alt'. Amb. : 



Lalamoet — Noef. : Ando — Noord N. Guinea : Andai 



(Schouten-eil.), Maagdon — Noord-Halmahera: Gosoengi (Gal.), 



Gohoengiri (Tob., Mod.), Gosoengi (Loda), Momoetoeroe (id.), 



Gohoengiri (Pagoe) — Tem. : Gosoengi. 



Ondergedompelde zoutwaterplant, met kruipend, dicht met koord- 



vormige wortels bezet rhizoom, voorkomend in ondiepe, bij eb bijna 



geheel droogvallende zeegedeelten op met modder vermengden 



zandbodem en op koraalbanken (Backer). Voor de verspreiding zie 



Vorderman in Teysmannia 1893, bl. 705. 



De ten getale van 2 tot 6 bijeen staande bladeren van A c o r u s 

 m ar in u s, zegt Rumphius (VI, bl. 191), zijn \\ a 3 voet lang en 

 een vinger breed ; aan de kanten hebben zij twee sterke draden, die 

 in wezen blijven als het bladmoes daartusschen door ouderdom ver- 

 gaat. De inlanders van Noord-Ceram en elders weten uit die taaie 

 draden netten te breien, die in zeewater zeer duurzaam zijn en niet 

 behoeven te worden getaand (R.). Op Nieuw-Guinea worden de ve- 

 zels voor dit doel ook thans nog gebruikt. In het Tijdschr. v. h. 

 Kon. Ned. Aardrijkskundig Genootschap 1893, bl. 611 zegt De 

 Clercq, dat groote netten worden geknoopt van ando of mangdon : 

 men neemt de langste draden, schraapt die af en laat ze in de zon 

 drogen om ze dan uit elkaar te trekken en er touw van te draaien. 

 Bruikbaar zijn alleen die vezels, welke een lengte hebben van een arm. 

 De vrucht heeft de gedaante van een groote okkernoot en beval 

 onder een gemakkelijk te breken schil 8 tot 14 hoekige, grasgroene 

 zaden, omgeven door een slijmige huid. Die zaden zijn rauw, doch 

 beter gekookt of gepoft, goed om te eten ; zij smaken als de pitten van 

 tjëmpëdak (Artocarpus Champeden s -.. pölyphem a pers.) 



of gekookte kastanjes. De zaadhuid is echter min of meer bitter, 

 zoodat die moet worden uitgespuwd (R.). Volgens Vorderman zijn zij 

 rijk aan zetmeel en worden zij o.m. door de kustbewoners van 

 Stra;it Soenda ingezameld om als voedsel te dienen. 

 /// het Museum: Zaden. 



Ottelia alismoides pers. 



Volksnamen. Duikerbloem - Soend. : Etjèng - Jav.: Tjowé- 



lian - Alt'. Minah. : /./'/// lalangkow (t.1.), — Boeg.: Podang. 



Zoetwaterplant, bestaande uit een /eer korten, gedeeltelijk 



ui liet slijk begraven verticalen stengel, waaraan rondom talrijke 

 dicht opeen gedrongen, op kortere o1 langere stelen gezeten eironde 

 of eirond-niervormige, vliezige bladeren ontspruiten, die alleen 

 in ondiep w;iter niet geheel zijn ondergedoken. Op Java komt zij 

 voor van het Westen lot hel Oosten van al' de laagvlakte tot op 700 

 M. zeehoogte in poelen en slooten met inodderbodem en op geïnundeer- 



