84 GRAMINEAE. 



I9/H2. halte der grondstof, haar moeilijke bleekbaarheid en laag rendement, 

 achtte hij mai'sstroo practisch van weinig waarde. Wel is gebleken 

 (Experiment Station Record for September 1912), dat het kiezel- 

 zuurgehalte aanmerkelijk kan worden verlaagd door de vruchten te 

 verwijderen op het tijdstip dat de zaden nog zacht zijn, maar op 

 wijze zon het karakter van afvalproduct geheel verloren gaan. 



s.iiker. De proef, waarbij het voorgaande bleek, had dan ook nietten doel 



den invloed op de vezel na te gaan, doch te onderzoeken, of het 

 suikergehalte van den stengel langs dezen weg kan worden opge- 

 voerd. Het vraagstuk of het technisch mogelijk is uit maïsstengels 

 suiker te winnen, is insgelijks van ouden datum en een stokpaardje, 

 dat periodiek van stal wordt gehaald. In de Indische Mercuur van 

 \'1 8 '13 gaf Prinsen Geerligs een historisch overzicht van den 

 stand van zaken en kwam tot de conclusie, dat het niet waarschijn- 

 lijk is, dat men ooit tot een technische winning van suiker 

 uit maïsstengels zal geraken, hoewel het niet onmogelijk is, dat men 

 er hier of daar een weinig stroop of alcohol uit zal kunnen bereiden. 



Koifas. De gebrande harten der kolven zouden wel door de inlanders worden 



gebruikt in poederkoffie op dezelfde wijze als in Europa de cichorei. Een 

 aftreksel van de versche harten werkt volgens Van der Burg (Genees- 

 heer lil, bl. 333) diuretisch. Reeds in 1859 werd in verschillende 

 tijdschriften gewezen op de geneeskracht van dit middel bij nier- 

 steenen en in mijn praktijk, zegt V. d. B. heb ik het in een groot 

 aantal gevallen — steeds met succes — toegepast. Een belangrijk 

 punt is, dat het gebruik zeer lang, somtijds een paar jaar, wordt 

 doorgezet. Bij langdurig gebruik schrijf ik voor drie versche harten 

 in stukken gesneden op een wijnflesch heet water af te trekken — niet 

 te koken — en van het infuus drie maal daags een theekopje te 

 drinken. 



Koirschutbia- Oe schutbladen der kolven, bij voorkeur van den vroegrijpenden 

 vorm die in Midden- en Oost-Java djagoeng poedak en in de Soenda- 

 landen dj. grëntël heet, worden door de Javanen gebezigd als wikkel- 

 blad voor inlandsche sigaretten ; de oude worden eenvoudig gedroogd, 

 de jonge vóór het gebruik gekookt met suiker en kaneel. Op zeer 

 schrale gronden, waarvan geen noemenswaardige zaadoogst is te 

 wachten, wordt volgens V. d. Veer maïs wel speciaal om de kolfschut- 

 bladen geplant. Men wringt in dat geval de kolven reeds kort na 

 den bloei uit de bladoksels, wat gewoonlijk het ontstaan ten gevolge 

 heeft van nieuwe kolven, die op dezelfde wijze worden behandeld. 

 Zoodra dit proces ophoudt, wordt de aanplant voor veevoeder bestemd. 

 De zeer jonge kolven welke worden ingezameld als de aanplant 

 wordt opgeruimd, zijn dienstig voor het bereiden van tafelzuur. 

 ( Iverigens wordt maïs óf als versnapering, of als hoofdvoedsel gegeten. 

 In het eerste geval worden de kolven van vroegrijpende vormen 

 weekrijp geoogst, alswanneer de vruchtwand der nog zeer water- 

 rijke korrel zacht en de smaak zoet is. De kolven worden dan in 

 haar geheel geroosterd om de korrels er af te eten, of gesneden 

 in de sajoer gedaan ; de afgesneden korrels kunnen gekookt dienst 

 doen als groente of worden met geraspte klapper ais versnapering 

 ten. Om den zoeten, meligen smaak eenige dagen te behouden 

 dadelijk na het plukken de kolven in de schutbladen. Voorts 

 vermeldt [De Bie, dat de afgepelde korrels, in een pan geroosterd 



den 



