D IMER IA — IMPERATA. 93 



19/109. richte, lijnvormige, spitse, harde, vaak zeer scherp gerande bladeren 

 en pas tegen den bloei uit den grond opschietende dunne, harde 

 halmen, welke op den top een lange, tijdens den bloei sterk samen- 

 getrokken en zeer dichte, later wat meer uitgespreide pluim dragen, 

 langs welker ongelede assen de aartjes paarsgewijs zijn ingeplant. 

 Die 3 a Ah mM. lange aartjes, welke met het aan den top napvormig 

 verbreede steeltje door een geleding zijn verbonden, dragen aan 

 den voet een dichte krans van lange, glanzend witte haren, 2 a 4 

 maal zoo lang als het aartje zelf, waardoor de geheele pluim een 

 wollig uiterlijk krijgt ; tijdens den bloei zijn de haren opgericht, 

 doch later spreiden zij zich uit om als zweefapparaat voor de vrucht 

 dienst te doen. De beide onderste kafjes dragen insgelijks een aan- 

 tal lange, witte haren. Elk aartje bevat slechts één enkele, onge- 

 naaide bloem met 1 of 2 ver uitstekende meeldraden en twee zeer 

 lange, opgerichte, paarse, aan den voet vergroeide stijlen. De lang- 

 werpige, bruine vruchten blijven besloten binnen de aartjes, die 

 bij rijpheid van den steel loslaten en door den wind worden mede- 

 gevoerd. Alle vormen hebben de eigenschap plaatselijk in groot 

 aantal, vaak vegetatievormend. op tèT treden, zich fabelachtig snel 

 vegetatief te vermeerderen en daardoor bijna onuitroeibaar te we- 

 zen. Zij verkiezen zonnig of licht beschaduwd, droog of eenigszins 

 vochtig, doch niet drassig terrein en groeien — zooals Rumph. 

 zegt (V I, bl. 1 7) van zijn Gramen caricosum — nergens meer dan 

 overal, in het bijzonder op verlaten bouwvelden en op de plaats 

 van verwoeste bosschen, waar zij, ofschoon steeds met een groot 

 aantal andere plantensoorten dooreen wassend, zeer vaak de hoofd- 

 vegetatie uitmaken en uitgestrekte, met kleinere en grootere bosch- 

 jes bezaaide velden vormen (Backer). 



Het snijgras, zegt Rumphius, heeft weinig gebruik en verschaft onkruid, 

 meer verdriet dan pleizier. Dit oordeel zal ieder planter onder- 

 schrijven, daar alang-alang behoort tot de meest gevreesde onkrui- 

 den ; in de eerste plaats is het zeer moeilijk te onderdrukken en 

 in de tweede plaats heeft telkens weer infectie van buiten plaats, 

 aangezien de lichte vruchten door den wind overal worden heenge- 

 dreven. Men houdt het in toom door rusteloos uitgraven, waarbij de 

 ervaring is opgedaan, dat de grond dadelijk zoo diep moet worden 

 omgewerkt als de wortelstok in den bodem doordringt, want bij te 

 oppervlakkige behandeling verzwaart men een afdoende bestrijding 

 in de toekomst in niet geringe mate. Aangezien een weelderige 

 Imperata-vegetatie niet voorkomt op onvruchtbaren grond gebeurt 

 het vaak, dat zoodanige alang-terreinen zeer begeerd zijn voor den 

 aanleg van bouwvelden. Om de alang-alang dan uit te roeien gaat 

 men, indien de bodem er zich toe leent, gelijk in het Krawangsche, 

 als volgt tewerk. In den drogen tijd, wanneer de grond begint te 

 scheuren, wordt de alang-alang afgebrand en de grond gekeerd. De 

 onderaardsche deelen komen daardoor bloot en sterven onder den 

 invloed der verzengende zonnestralen spoedig af. Tegen den tijd 

 van het beplanten zijn de groote schollen aarde verkruimeld. In 

 de Preanger bereikt men hetzelfde resultaat door het veld om te 

 werken en dadelijk dicht te beplanten met cassave ; als dan de 

 regens doorkomen zijn de stekken reeds voldoende ontwikkeld om 

 den groei der alang-alang te verhinderen. Langs natuurlijken weg 



