94 GRAMINEAE. 



verdwijnt alang-alang alleen indien zij blijvend in de schaduw ge- 

 raakt van andere gewassen, bijv. den bodem zeer dicht bedekkende 

 grondbedekkers. Wordt het bestaan van schaduw gevende heesters en 

 boomen door periodieke branden onmogelijk gemaakt, dan breidt de 

 alang-alang haar terrein steeds uit, doch gaat schraal staan als de 

 bodem uitgeput begint te geraken. Alsdan is echter de waarde van 

 den grond gering; 



Of de alang-alang een schadelijk onkruid, dan wel een nuttige 

 plant is, hangt ove/igens af van de omstandigheden en haar eigen 

 optreden. In Teysmannia 1918, bl. 378 leest men, dat zij in Zuid- 

 Bali een cnltiuirgewas is, dat niet zelden even groote voordeden 

 oplevert als rijst, doordat er zooveel van noodig is bij den tempel- 

 bouw, als dakbedekking en ter bekleeding van den bovenkant 

 der tallooze erfmuren. Schoorel deelt mede (Veeartsenijknndige 

 Bladen 1889, bl. 283), dat lalang op Madoera zoo schaarsch is, dat 

 zij hier en daar wordt aangeplant. Trouwens ook in de Preanger 

 Regentschappen worden door de bevolking voor het verkrijgen van 

 dakbedekking alang-alangvelden aangehouden en verzorgd. De 

 Heer de Bie deelde mij mede, dat zulke velden niet alleen niet als 

 weideplaatsen voor de buffels worden gebruikt, maar zelfs wel wor- 

 den behakt als de groei te wenschen overlaat. Van dergelijke velden 

 wordt de eerste opslag afgebrand en de tweede gesneden : eerst 

 daarna laat men het gras doorgroeien voor dakbedekking en de 

 bladeren zijn dan betrekkelijk soepel. 



Afbranden in den drogen tijd geschiedt ook indien de velden be- 

 stemd zijn voor karbouwenweide. Rumphius zegt, dat als men eenige 

 jaren achtereen de alang-alang afbrandt de stand tenslotte ijl 

 wordt en ander gras opschiet, dienstig tot het weiden van het vee. 

 In het midden latende of dit al of niet juist is heeft branden, 

 waarbij de diep liggende graswortelstokken onbeschadigd blijven, 

 ten doel het vernietigen van den jongen boomopslag, die anders 

 geleidelijk de alang-alang zou verdringen, en verder het verjongen 

 van het gras, aangezien de oude vegetatie tengevolge van haar 

 groote hardheid en scherpte voor veevoeder niet geschikt is. Met 

 het branden wordt geenszins beoogd — zooals vaak wordt aangegeven 

 — de uitbreiding der alang-alang tegen te gaan. De jonge bladeren, 

 welke dan na de eerste regens ontstaan, zouden volgens Indische 

 Gids 1884 I, bl. 886 ziltig smaken en daarom door herkauwers gretig 

 afgegraasd worden. Mars (Veeartsenijknndige Bladen 1888. bl. 246), 

 1 constateerende dat jonge alang-alang gaarne wordt gegeten, 

 acht haar desniettemin een verwerpelijk voedingsmiddel ; hij zag 

 runderen, gedwongen haar bij cebrek aan ander gras voortdurend te 

 eten, meermalen en in grooteii getale aan buikloop lijden en voor 

 paarden keurt hij haar wegens te geringe voedingswaarde te eenén 

 male af. Jeronimus (zeilde tijdschr. 1910, bl. 355) beoordeelt haar 

 gunstiger ; hem leerde de ervaring, dat jonge, groene alang-alang 

 een geschikt onderhouds-voedergras is voor runderen en nooit zag 

 hij ziekteverschijnselen ontstaan welke aan het gebruik van alang- 

 alang geweten zonden moeten worden. Het is evenwel wegens de 

 spoedig optredende hardheid en scherpte zeker geen superieure 

 voederplant, terwijl ook het gemiddelde van talrijke analyses 

 een voedingswaarde aangaf beneden het middelmatige. Voorts is 



