96 GRAMINEAE. 



zekerheid bekend van alle groote Soenda-eilanden, Timor en Ternate. 

 Op Java klimt zij voor van het Westen tot het Oosten van af de 

 laagvlakte tot op 2700 M. zeehoogte. 



I. eontracta hitchc. (I. exaltata brongn.) is de tweede soort, 

 van de voorgaande te onderscheiden door het bezit van slechts één 

 meeldraad in elke bloem. De pluimen zijn grooter en bereiken een 

 lengte van 25 tot 50 cM. ; de halmen zijn 1.20 tot 1.80 M. hoog en 

 vertoonen aan den top een wijde holte, terwijl zij onder de knoo- 

 pen geen of slechts zeer enkele haren dragen. Deze is tot dusver 

 ingezameld op één enkele plaats in West- Java op 1000 M. zeehoogte 

 en verder in Zuid-Pasoeroean op ca 250 M., op welke laatste groei- 

 plaats zij in groote hoeveelheid optrad in jong djati-plantsoen. 

 Zij moet echter ook voorkomen op Ambon, daar Rnmphius' beschrij- 

 ving van het Gramen caricosum er mede overeenstemt. 



In de derde plaats komen in de javaansche bergstreken tusschen 

 1000 en 2700 M. een aantal forsche vormen voor, onderscheiden als 

 I. eontracta hitchc. forma intermedia, die eveneens in het bezit 

 zijn van slechts één meeldraad, maar in hun overige kenmerken het 

 midden houden tusschen I. eontracta en I. cyiindrica (Backer). 



In het Museum: Wortels, papier. 



Miscanthus japonicus anders. (Eulalia japonica trin.). 



Volksnamen. Jav.: Glagah, G. proempoeng — BaVuGlagah — Alf. 



Minah.: Asa (t.b.), Walana' (t.1., t.t.),? Papa 'ipal (t.t.), Tiwo'o 



(id.) — Mak.: Katoba (Bonth.) — Ternate: Lolo — Tidore: id. 

 Forsch, opgericht, overblijvend gras, 2 tot 3 M. hoog, herin- 

 nerend aan Saccharum spontaneum (glagah) en daarmede klaarblij- 

 kelijk vaak verward. Het bezit harde, nagenoeg rolronde, met merg 

 gevulde, onbehaarde halmen en harde, ruw gerande bladeren van 

 60 tot 150 cM. lengte en 12 tot 54 mM. breedte. De tot een zeer 

 groote, min of meer overhangende pluim vereenigde éénbloemige 

 genaaide aartjes zijn paarsgewijs op vrij lange, doch — in elk paar 

 — ongelijke stelen geplaatst op de ongelede (dus niet als bij Sac- 

 charum uiteenvallende) assen ; zij bereiken een lengte van 31 a 6 

 mM. en dragen aan den voet een dichten krans van lange, witte 

 of paarse haren (Backer). Het is vermoedelijk de A run do toxica 

 van Rumphius (VI, bl. 21), het pijlriet, Alf. Ambon : hena of loin- 

 fioean, dat volgens hem op alle eilanden der Molukken algemeen 

 is in de berg- en heuvelstreken. Miscanthus japonicus is behalve 

 van Ambon en de Molukken bekend van Java, Bomen en Celebes: 

 Op Java komt het alleen voor op enkele plaatsen in de bergstreken, 

 vooral in het midden en het oostelijk deel van het eiland tusschen 

 1350 en 2100 M. op zonnig terrein in secundair bosch en in struik- 

 wildernissen, maar dan ook vaak in groote hoeveelheid. 



Rumph. zegt, dal de stengels gebruikt worden voor dakbedekking 

 en voor pijlschachten, omdat zij vrij hard en recht zijn, niet dikker 

 dan een pink en meestal nog dunner. Het beste pijlriet zou voor- 

 komen op Halmahera en de Papoesche eilanden. Uit Ternate werd 

 mij bericht, dat inderdaad de pijlen der papoea's bestaan uit oude 

 els van M. japonicus met een spits van hard palmenhout. 

 veevoeder is deze plant wegens haar hardheid ongeschikt. 

 //; lid Museum: Stengels. 



