SACCHARUM — POLLINIA. 



109 



De bloeiwijze is een 18 tot 80 cM. lange pluim, langs welker zeer 

 broze, langharige takken de ongenaaide, éénbloemige, 3| a 5h 

 mM. lange aartjes paarsgewijs — van elk paar één zittend en het 

 andere gesteeld — zijn ingeplant. Deze aartjes dragen aan den 

 voet een krans van lange, witte of rosé haren; de beide onderste 

 katjes zijn op de onderhelft der rugzijde onbehaard (Backer). Het 

 is waarschijnlijk de Arundo f arcta (II) van Rumphius (IV, bl. 

 21), door hem beschreven als een medesoort van het pijlriet (Mis- 

 canthus), die op alle eilanden der Molukken in de vlakte wordt 

 aangetroffen. De verbreiding over den Archipel is onzeker, aange- 

 zien deze plant klaarblijkelijk in den regel bij het inzamelen als 

 te vulgair wordt voorbij gegaan. In het Buitenzorgsch Herbarium 

 is S. spontaneum slechts vertegenwoordigd van Krakatau, Java, Ma- 

 doera. Celebes, Timor en Ternate. Op Java komt het voor van het 

 Westen tot het Oosten van af de laagvlakte tot op 1800 M. zeehoog- 

 te op open, zonnig, niet te droog terrein, zeer vaak aan waterkan- 

 ten en ravijnwanden, op open plaatsen in wildhout- en djatibosch, 

 zoo ook in de boschzoomen en op alang-alangvelden, nu eens in 

 alleen staande pollen, dan weer dichte, moeilijk te doordringen wil- 

 dernissen vormend, die soms een oppervlakte van vele hectaren 

 beslaan. 



Van Ternate werd mij bericht, dat van de buitenlaag der sten- stengels, 

 gels vooral door de tidoreezen een soort kree's, klasa geheeten, 

 worden gemaakt. Als bindmateriaal daarvoor gebruikt men speciaal 

 de oudere stengels van Pericampylus glaucus merr., die na gedroogd 

 t2 zijn gehalveerd worden. Rumphius noemt de stengels week, on- 

 deugdelijk en bijkans tot niets te gebruiken : de makassaren en 

 boegineezen zouden het merg van den bodjo-bodjolo benutten als 

 prop in de blaasroeren. 



Hasskarl's Nut No. 483 vermeldt, dat de jonge spruiten van kaso spruiten. 

 worden afgeschraapt en het schraapsel met water vermengd wordt 

 ingedruppeld bij rood ontstoken oogen. Ook worden zij gekookt als 

 toespijs bij de rijst gegeten. 



Zoolang glagah jong is wordt zij wel als veevoeder gebruikt, voedergewas, 

 speciaal voor karbouwen, doch men is er niet bijzonder mee inge- 

 nomen, omdat zij te hard en te scherp is ; in de Philippijnen wordt 

 zij practisch waardeloos genoemd voor het vee (Ph. Agric. Review 

 1911. bl. 426). Volgens Backer vertoont de theoretische voedings- 

 waarde aanzienlijke schommelingen : nu eens is die vrij hoog, dan 

 weer belangrijk beneden het middelmatige en het gemiddelde van 

 een 6-tal analyses bleef daar onder. 



Pollinia argentea trin. 



Volksnamen onbekend. 

 Overblijvend, van een korten wortelstok voorzien gras, 0.40 tot 

 1.20 M. hoog, met opgerichte, kale, alleen aan den top geribde halmen 

 en lijnvormig, van boven fijn-langharige bladeren ; de 45 a 120 mM. 

 lange aren, ten getale van 4 tot 8 aan den halmtop bijeen geplaatst, 

 bestaan uit een broze, dicht-witharige spil, waarlangs de bruingele, 

 3 a 4 mM. lange, al of niet genaaide aartjes paarsgewijs — één zittend 

 en één gesteeld — zijn ingeplant. In den Maleischen Archipel is dit 

 gras tot dusver behalve "op Zuid-Celebes alleen gevonden bij Soe- 



